آن ، نهى از پيروى ظن و امر به سؤالِ « اهل الذكر » است در مسائلى كه بىمكابره اختلاف در آنها و در دليل آنها رود ، پس راه برده سوى صراط مستقيم و نجات مىيابد . و هر كه ترك حرص دنيا كرده با موافقت بدعتى كه در زمان رسول اللَّه صلى الله عليه و آله نبوده و به هم رسيده ، مثل طريقتِ رياضت‌كشان كه دعوى مكاشفه مىكنند و خبر از غيب مىدهند ، پس گمراه شده . [ حديث ] يازدهم اصل : [ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْبَرْقِيِّ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ ؛ وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطَّابِ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ ، عَنْ مُوسَى بْنِ بَكْرٍ ، عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ ] عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام ، قَالَ : « كُلُّ مَنْ تَعَدَّى السُّنَّةَ ، رُدَّ إِلَى السُّنَّةِ » . شرح : روايت است از امام محمّد باقر عليه السلام گفت كه : هر كه درگذرد از راه و روشى كه اللَّه تعالى قرار داده ، برگردانيده مىشود سوى آن راه و روش . مراد ، اين است كه : واجب است بر هر كه قدرت داشته باشد ، اين كه او را منع كند از آن راه بدعت كه پيش گرفته . [ حديث ] دوازدهم اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ النَّوْفَلِيِّ ، عَنِ السَّكُونِيِّ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ، عَنْ آبَائِهِ عليهم السلام ، قَالَ : ] « قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام : السُّنَّةُ سُنَّتَانِ : سُنَّةٌ فِي فَرِيضَةٍ ، الْأَخْذُ بِهَا هُدًى ، وَتَرْكُهَا ضَلَالَةٌ وَسُنَّةٌ فِي غَيْرِ فَرِيضَةٍ ، الْأَخْذُ بِهَا فَضِيلَةٌ ، وَتَرْكُهَا إِلى غَيْرِ خَطِيئَةٍ . شرح : إِلى اين جا ، مثل « إلى » در « زيد منقطع الى عمرو » است . غَيْرٍ با تنوين است و به معنى ضدّ است و ظرف ، متعلّق به ترك است به تضمين معنى توجّه ؛ و مراد ، تركِ بِالْكلّيّه است به توجّه به ضدّان ، و لهذا در شقّ اوّل « إلى » غير مذكور نيست ؛ زيرا كه ترك فريضه مطلقاً ضلالت است ، خواه بالكلّيّه باشد و خواه