حَدِيثُ رَسُولِ اللَّهِ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ » . شرح : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام مىگفت كه : گفتهء من ، گفتهء پدرم است و گفتهء پدرم ، گفتهء جدّم است و گفتهء جدّم ، گفتهء امام حسين است و گفتهء امام حسين ، گفتهء امام حسن است و گفتهء امام حسن ، گفتهء امير المؤمنين است و گفتهء امير المؤمنين ، گفتهء رسول اللَّه است و گفتهء رسول اللَّه ، گفته اللَّه - عزّ و جلّ - است . مراد ، اين است كه : حديث مرا از هر كدام كه خواهى ، نقل مىتوانى كرد و احتياج به ذكر واسطه نيست ؛ چه حديث ما محضِ نقل است و خودرأيى در آن نيست . [ حديث ] پانزدهم اصل : [ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبِي خَالِدٍ شَيْنُولَةَ ، قَالَ : ] قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ الثَّانِي عليه السلام : جُعِلْتُ فِدَاكَ ، إِنَّ مَشَايِخَنَا رَوَوْا عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ وَأَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِمَا السَّلَام وَكَانَتِ التَّقِيَّةُ شَدِيدَةً ، فَكَتَمُوا كُتُبَهُمْ وَلَمْ تُرْوَ عَنْهُمْ ، فَلَمَّا مَاتُوا ، صَارَتِ الْكُتُبُ إِلَيْنَا ، فَقَالَ : « حَدِّثُوا بِهَا ؛ فَإِنَّهَا حق » . شرح : شدّت تقيّه به اعتبار زمان امام محمّد باقر عليه السلام نيست ؛ بلكه به اعتبار زمان بعد از آن است ، بنا بر ظاهرِ آنچه مىآيد در « كِتَابُ الْحُجَّة » در حديث اوّلِ باب شصت و يكم كه « بَابُ أنَّ الأئِمّةَ عليهم السلام لَمْ يَفْعَلُوا شيئاً » تا آخر است و در « كِتَابُ الصَّلَاة » در حديث سومِ باب سى و يكم كه « بَابُ [ الْقُنُوتِ ] « 1 » فِي الفَرِيضَة » تا آخر است . يعنى : گفتم امام محمّد تقى را عليه السلام كه : قربانت شوم ! به درستى كه جمعى كه از ايشان حديث به ما رسيده ، نقل كرده‌اند از امام محمّد باقر و امام جعفر صادق عليهما السلام و بوده تقيّه در زمان ايشان سخت . پس پنهان كرده‌اند كتاب‌هاى حديث خود را . پس نقل كرده نشده آن كتاب‌ها از ايشان . پس وقتى كه مُردند ، رسيد كتاب‌هاى ايشان به ما . آيا نقل كنيم آن كتاب‌ها را از ايشان يا نه ؟

--> ( 1 ) . « ظ » : القنوط .