كتب قراءات و درايه و اقسام اجازات گواهند . و كتب مربوطه در اين امور و نقل وقايع قرائى و ادبى در آنها بدان حدّ است كه ورود در آنها موجب خروج از موضوع رساله خواهد شد . و نه تنها مسلمانان اهتمام در قراءات داشتند بلكه در رسم الخطّ قرآن نيز همّت گماشتند كه به همان صورت مكتوب كتاب وحى محفوظ مانده است يعنى رسم الخطّ قرآن سماعى است و كتاب « نثر المرجان في رسم نظم القرآن » تأليف عالم نبيل محمّد غوث را در اين امر اهميّت بسزا است . تبصره : كلام امام جواد عليه السّلام محمول بر ترغيب و حثّ فرا گرفتن علوم ادبى و ناظر به مدح و فضيلت آن علوم است كه دعاى به اعراب صحيح را كمال و رتبتى است كه در ملحون آن نيست نه اينكه اعراب و معرفت نحو يكى از شروط و آداب دعا باشد . عبارت دعا مقبول بودن كه مراد از تعبير به صعود آنست غير از استجابت دعا و حال و دل شكسته داشتن است . صحّت لفظ را شأنى است و رتبت معنى را شأنى ديگر و چون جمع شوند نور على نور است . لذا منطق وحى و سفراى حق و هاديان خلق قاطبهء مرد و زن اعم از عوام و خواص را به دعا و ذكر و رابطه با پروردگار دعوت فرمودند و بدانان وعده و نويد داده‌اند كه لحن نادرستشان به صورت دست در مىآيد و مقبول مىشود كه انّما الاعمال بالنّيّات ، و نيّة المرء خير من عمله ، و در هر دو حديث رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است و در عين حال آنان را به فرا گرفتن علوم ادب خوانده‌اند . مثلا اگر عوامى به زبان عاميانهء رائج وصيّت كند كه فلانى را از ثلث مال من نامحروم نكنيد ، يقين داريم مراد اين است كه او را محروم نكنيد كه وصى بايد از ثلث مال موصى به طور متعارف چيزى به او دهد . و رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : سين بلال در نزد خداوند شين است . و فرمود : انّ الرّجل الأعجمىّ من امّتى ليقرأ القرآن بعجميّة فتعرفه الملائكة على عربيّة ( عدة الدعى ص 13 ط 1 ) .