فقرا نيز روى آورده است و الحمد للَّه ربّ العالمين . و سيّد بن طاوس در كتاب « اقبال » گفته است : « انّ لأوقات القبول أسرارا للَّه جلّ جلاله ما تعرف الّا بالمنقول ( آخر باب 6 از اعمال ذى الحجة ص 527 ط 2 ) . و برخى به معقول نيز شناخته مىشود و با شعورى مرموز ادراك مىشود . ديلمى در باب بيست و يكم « ارشاد القلوب » آورده است كه : قال علىّ بن الحسين عليهما السّلام : انّ بين اللّيل و النّهار روضة يرتع في نورها الابرار ، و يتنعّم في حدائقها المتّقون - الحديث . مراد از روضه ما بين الطّلوعين است ، و نور - به فتح نون - به معنى شكوفه است . در كتاب دعاى « كافى » بابى در اوقات و احوال اميد اجابت دعاء است ( ج 2 ص 346 ) حديث ششم آن به اسنادش از امام صادق عليه السّلام است كه فرمود : قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : خير وقت دعوتم اللَّه عزّ و جلّ فيه الأسحار ؛ و تلا هذه الآية في قول يعقوب عليه السّلام : سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي . قال : أخّرهم الى السّحر . و بدان كه امكنه را هم چون اوقات تأثيرى خاصّ است و اگر فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ قرار گرفته‌اى كه « ليس عند ربّك صباح و لا مساء » گوارا بادت . و روايات در اين باب نيز بسيار است . بلكه ارباب عزائم و مباشران اعمال غريبه از اوفاق و غيره در جمالى مكانى خاصّ مىگزينند ، و در جلالى مكانى خاصّ ، چنان كه عيانى در « مفاتيح المغاليق » در هر يك از اعمال جمالى و جلالى بدان نص دارد و اين كلامى حق است و بسط و تفصيل آن خواصّ را به كار آيد ، و نقل شواهد در هر يك از امور مذكوره موجب اطالهء رساله مىشود ، علاوه اينكه بسيارى از آنها خارج از حدّ و حوصلهء اكثرى است . مثلا در جوامع روائيّه آمده است كه فرائض را در يك محل مخصوص و معيّن منزل بخوانيد يعنى براى خود مصلّاى خاصّى براى اداى فرائض قرار دهيد و در وقت احتضار شما را در آنجا گذارند كه موجب تخفيف شدايد و غمرات موت