و افتتاح آن را به تكبيرات هفتگانه و ادعيهء ثلاثه كن ، و در ركعت اول بعد از فاتحه سورهء تبارك يا سورهء واقعه بخوان ، و در ركعت دوم بعد از فاتحه سورهء توحيد بخوان ، و بعد از فارغ شدن دعا كن به آنچه خواهى و حاجت خود را در خواست كن از حضرت الهى . توضيح : [ تفسير مفردات دعاهاى مذكور ] « و لا تؤمنّا مكرك » مراد آنست كه مرا از مكر خود ايمن مگردان ، و نسبت به من عمل استدراج مكن كه به ازاء هر تقصيرى و معصيتى كه از من در وجود آيد نعمتى و عافيتى كرامت فرمائى تا باعث غفلت من شود و از خوف تو ايمن گردم و از ندامت و پشيمانى فراموش كنم تا آنكه اجل موعود در رسد و من مستحقّ عذاب و عقاب گرديده باشم ، و ذلك هو الخسران المبين نعوذ باللَّه منه . « و لا تؤيسنا من روحك » - به فتح راء بىنقطه - ، به معنى من رحمتك است . و روح در اصل لغت به معنى راحت است ، و اينجا مراد رحمت است . « و اسبغ علىّ من حلال رزقك » . يعنى : وسيع گردان بر من رزق حلال را . و چون تضمين شده است در اسباغ معنى افاضه ، به اعتبار آن متعدّى شده است به « على » و الّا قياس آنست كه متعدّى بنفس باشد . « و لا تعنّنى » - به عين بىنقطه و دو نون كه نون اول مشدّد است - مأخوذ از « عناى » به فتح عين است كه به معنى تعب و مشقّت است ؛ يعنى : مرا در طلب رزق غير مقدّر به تعب و مشقّت مينداز ، چنانچه گفته‌اند : بشنو اين نكته كه خود را ز غم آزاد كنى * خون خورى گر طلب روزى ننهاده كنى و ما حصل معنى آنكه : مرا ملهم گردان كه از طلب اين قسم روزى كه براى من مقدّر نباشد اعراض نمايم و در پى آن نباشم .