و جميع مردم از اشراف و اعيان از بنى هاشم و غير ايشان در ملازمت پياده مىرفته باشند . و قصد خليفه به اين امر احتقار شأن امام عليه السّلام بود ، و اينكه حكم به پياده رفتن جميع مردم كرده بود به واسطهء اينكه گمان نكنند كه مقصود احتقار شأن آن رفيع الشّأن - عليه صلوات اللَّه الملك المنّان - است بلكه اين امر نسبت به جميع بزرگان است . چون راه دور بود و هوا در نهايت حرارت ، آن حضرت غرق عرق گشته بسيار مانده شده هر دم تكيه بر يكى از خادمان خود مىنمودند . در اين اثنا يكى از منافقان را نظر به حضرت افتاد كه بسيار مانده و آزرده‌اند ، خواست كه از جانب متوكّل معذرت گويد ، گفت : يا حضرت اين مشقّت و تعب مخصوص شما نيست ، و خليفه قصد آزار و اهانت شما نكرده ، بلكه جميع مردم به اين تعب گرفتارند . حضرت امام عليه السّلام به آن شخص گفت كه : به خدا قسم ناقهء صالح نزد خداى تعالى عزيزتر از من نبود ، و اين آيه را از قرآن بر زبان معجزبيان جارى ساختند : تَمَتَّعُوا فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ ذلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ « 1 » . همچنان كه حضرت فرموده بودند در شب چهارم از آن سوارى ، غلامان متوكّل اتّفاق كرده در وقتى كه متوكّل در مجلس نشسته بود بر سر او ريختند و به ضرب تيغ او را پاره پاره كردند ، و آن مردى كه از جانب متوكّل عذر مىگفت به خدمت حضرت آمده توبه و بازگشت از معاصى نموده در سلك شيعيان و پيروان آن برگزيدهء ملك منّان منتظم گرديد . اينست كلام بعض مشايخ عظام ، و مخفى نخواهد بود كه اين فقره كه :

--> ( 1 ) سورهء هود : 11 - آيهء 65 : « تا سه روز در منازل خود بهره‌ور گرديد ، كه اين وعده‌اى است كه البته دروغ نيست » اين فرمايش حضرت صالح پيامبر ( ع ) است آنگاه كه قوم وى پند حضرتش نشنيدند و ناقه را پى كردند ، و بدين كلام آنان را از عذاب الهى خبر داد .