اول - آنكه اگر راجع به معروف بوده باشد مراد ، آن خواهد بود كه احسان كند به اهل احسان ، يعنى به كسى كه مستحق احسان بوده باشد ، و اهليّت آن داشته باشد . و اگر راجع به رجل باشد كه در روايت مذكور است مراد ، آن خواهد بود كه احسان و نيكوئى به اقارب و خويشان و عشيره و قرابتان خود نمايد - و اللَّه أعلم بمقاصد أوليائه » . و بعد از فارغ شدن از طعام خوردن بخوان دعائى را كه روايت شده است از حضرت به حق ناطق امام جعفر صادق - عليه التّحيّة و السّلام - و آن اينست : [ دعا در پايان غذا خوردن ] الحمد للَّه الّذى اطعمنا في جائعين ، و سقانا في ظمآنين ، و كسانا في عارين ، و هدانا في ضالّين ، و حملنا في راجلين ، و آوانا في ضاحين ، و اخدمنا في عانين ، و فضّلنا على كثير من العالمين . [ سپاس خدا را كه ما را در ميان گرسنگان ، سير ، و در ميان تشنگان ، سيراب كرد ، و در ميان برهنگان لباس پوشاند ، و در ميان گمراهان راهنمائى ، و در ميان پيادگان سوار نمود ، و در ميان بىخانگان پناه و مسكن داد ، و در ميان زحمتكشان كسانى را به خدمت ما گماشت ، و ما را بر بسيارى از عالميان برترى بخشيد ] . و امّا آنچه در اين زمان ميان مردمان شهرت دارد از خواندن سورهء فاتحه بعد از طعام خوردن در كتب حديث ظفر نيافتم بر چيزى كه دلالت داشته باشد بر آن . و سزاوار آنست كه حاضرين مجلس همه در يك طشت دست بشويند ، و تا طشت پر نشود بر ندارند و نريزند . و سنّت است كه بعد از طعام خلال كند ، و مكروه است خلال كردن به چوب خرما و نى و به چوب ريحان و آس و انار . و سزاوار آنست كه آنچه به خلال از بن دندان بر آيد بيندازند و آن را فرو نبرند ، و آنچه به سر زبان از بن دندان برآيد فرو برند . و سزاوار آنست كه آنچه از طعام خورى بايد كه به اشتهاء اهل و عيال خود خورى ، يعنى طعامى بخورى كه اهل