[ دعاى شروع به غذا خوردن ] و از جمله چيزهائى كه سزاوار آنست كه در وقت ابتداى به خوردن تبرّك به آن جويد اينست : الحمد للَّه الّذى يطعم و لا يطعم ، و يجير و لا يجار عليه ، و يستغنى و يفتقر اليه . اللّهمّ لك الحمد على ما رزقتنا من طعام و ادام ، في يسر و و عافية ، من غير كدّ منّا و لا مشقّة . بسم اللَّه خير الأسماء ، بسم اللَّه ربّ الارض و السّماء ، بسم اللَّه الّذى لا يضرّ مع اسمه شَيْءٌ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ * ، وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ * . اللّهمّ اسعدنى في مطعمى هذا بخيره ، و اعذنى من شرّه ، و امتعنى [ و متّعنى ] بنفعه ، و سلّمنى من ضرّه . [ سپاس خدايى را كه مىخوراند و خود خورانده نشود ، و پناه مىدهد و در پناه كسى قرار نگيرد ، و بىنياز است ، و همه به او نيازمندند . خداوندا تو را سپاس كه خوراك و خورش روزى ما كردى ، در آسانى و سلامتى بدون هيچ گونه رنج و زحمتى از جانب ما . به نام اللَّه كه بهترين نامهاست ، به نام اللَّه كه پروردگار زمين و آسمان است ، به نام خدائى كه با نام او هيچ چيز در زمين و آسمان زيانى نرساند ، و او شنوا و داناست . خداوندا مرا به خير اين خوراك فائز گردان ، و از شر آن پناهم ده ، و از نفع آن بهره‌ور گردان ، و از زيانش سالمم بدار ] . و سزاوار آنست كه اول چيزى كه هر روز بر ناشتا تناول نمائى بيست و يك دانه مويز سرخ باشد ، چه از حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله منقول است كه : من اكل كلّ يوم على الرّيق احدى و عشرين زبيبة حمراء لم يعتلّ الّا علّة الموت . يعنى : « هر كس كه هر روز بر ناشتا بيست و يك دانه مويز سرخ بخورد به هيچ علّتى « 1 » گرفتار نشود مگر علّت موت كه آن ناچار است » .

--> ( 1 ) مرض و بيمارى .