و هم از آن حضرت - عليه الصّلاة و السّلام - منقولست كه فرموده‌اند : من لبس نعلا صفراء كان في سرور حتّى يبليها . يعنى : « هر كس كه نعلين زرد بپوشد هميشه در فرح و مسرّت باشد تا زمانى كه كهنه شود » . توضيح [ تفسير مفردات دعاهاى مذكوره ] بيان كنيم به توفيق ملك عليم بعض از چيزهائى كه اين فصل متضمّن آنست و محتاج به بيانست . « سوّمنى بسيماء الايمان » مراد آنست كه مرا علامتى كن به علامت ايمان ، يعنى ظاهر گردان علامت ايمان را از اقوال و افعال و از جميع احوال من به نوعى كه اين صفت در ميان مردمان علامت و نشان باشد . و حضرت امير المؤمنين - صلوات اللَّه و سلامه عليه - علامات مؤمنين را در خطبهء مشهوره كه بنا بر سؤال همّام - رضى اللَّه عنه - وصف آنها نموده‌اند بيان آن كرده‌اند « 1 » . « و الرّبقة » ريسمانى است كه حلقه‌ها و گوشه‌ها در آن تعبيه كنند از جهت بستن گاو و گوساله و غير ذلك . و بناء اين سه فقره كه درين دعا مذكور است بر استعاره است . « و آمن روعتى » - يعنى : مبدّل ساز خوف و ترس مرا به ايمن بودن و بىهراس گشتن . و روعة - به فتح راء بىنقطه - به معنى خوف است .

--> ( 1 ) « نهج البلاغة » فيض الاسلام خطبهء 184 .