در وقت پيچيدن دستار قايل به اين گفتار باشد كه : اللّهمّ سوّمنى بسيماء الايمان ، و توّجنى بتاج الكرامة ، و قلّدنى حبل الاسلام ، و لا تخلع ربقة الايمان من عنقى . [ خداوندا مرا به نشان ايمان نشانه گذار ، و تاج كرامت بر سرم نه ، و ريسمان اسلام به گردنم آويز ، و هرگز بند ايمان از گردنم مگشا ] . و بايد كه نشسته دستار را بر سر نپيچى بلكه در وقت پيچيدن بر پاى ايستاده باشى ، و هر گاه عمامه را بپيچيدى پس بايد كه به آن تحت الحنك ببندى چه تحنّك از سنن مؤكّد است ، و روايت كرده است شيخ الطّائفة و امام الشّيعة در كتاب « تهذيب الاحكام » بسند حسن از امام به حق ناطق امام جعفر صادق عليه السّلام كه آن حضرت فرموده‌اند : من اعتمّ و لم يدر العمامة تحت حنكه فاصابه داء لا دواء له فلا يلومنّ الّا نفسه . يعنى : « هر كس كه دستار پيچيد و طرف عمامه را از شيب ذقن كه عبارت از تحت حنك است نگرداند هر آينه دريابد او را دردى كه علاج نداشته باشد ، پس در آن وقت ملامت نكند مگر نفس خود را » . و نيز روايت كرده است رئيس المحدّثين در كتاب « من لا يحضره الفقيه » از امام به حق ناطق امام جعفر صادق عليه السّلام كه آن حضرت فرموده‌اند : انّى لاعجب ممّن يأخذ في حاجته و هو على وضوء كيف لا تقضى حاجته ؛ و انّى لا عجب ممّن يأخذ في حاجته و هو معتمّ تحت حنكه كيف لا تقضى حاجته . خلاصهء مضمون خير مشحون كلام بلاغت انتظام آنكه : « عجب دارم از كسى كه با وضو باشد و در طلب حاجت خود شتابد چگونه باشد كه حاجت او برنيايد ، و عجب دارم از كسى كه تحت الحنك بسته باشد و در پى مهمّى رود چگونه باشد كه بر حاجت و مهم خود ظفر نيابد » .