وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً ، و قنى عذاب النّار ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ * ، و بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطٌ . [ خداوندا آنچنان مرا يارى ده كه بدان از يارى ديگرى بىنيازم سازى ، و بخششى بر من نما كه با داشتن آن به غير تو محتاج نگردم ، كه اين كار از يارى رسانى تو بىسابقه ، و از بخشش تو ناشناخته نيست ، در افتادن در گرفتارى را از من دور ساز ، و به هنگام زمين خوردن دستم را بگير و بلند گردان ، و از خطاهايم در گذر ، و توبه‌ام را بپذير ، و بر كجروىهايم رحم آور ، و از ورطه‌ها نجاتم بخش ، و لغزشهايم را ناديده گير ، اى آخرين حد رغبت ( مشتاقين ) ، و اى فريادرس در سختيها و غمها ، و اى صاحب نعمت ، و اى همدم در تنهايى ، و اى رحمان دنيا و آخرت ، از لغزيدن و افتادن در گناه دستم را بگير كه به رو در افتاده‌ام ، و مرا بر راه راست ثابت قدم بدار و گر نه گمراه خواهم شد ، اى راهنماى طريق ، اى نجات دهندهء از تنگناى ، اى همسايهء نزديك من ، اى ستون محكم و قابل اعتمادم ، بند گرفتارى را از من باز كن ، و شر آنچه را كه طاقت دارم و شر آنچه را كه طاقت ندارم از من دور ساز ، اى اهل تقوى و آمرزش و عزت و قدرت و نعمتها و عظمت ، اى مهربانترين مهربانان ، و گرامىترين بيننده‌ها ، و پروردگار عالميان ، اميدم را قطع مكن ، و دعايم را رد منما ، و گرفتاريم را مشكل مساز ، و سرنوشتم را شوم مساز ، و دوزخ را مأوايم قرار مده ، و بهشت را مقر هميشگى من قرار ده ، و آرزويم را از دنيا بر آور ، و مرا به آرزو و رضايم از آخرت برسان ، و در دنيا و آخرت حسنه و نيكى را به من ببخش ، و مرا از آتش دوزخ نگهدار ، كه تو بر هر چيز توانايى . و بر همه چيز احاطه دارى ] . بعد از آن بايد خواند دعائى را كه مشهور است به دعاى « صباح » حضرت سيّد السّاجدين امام زين العابدين - صلوات اللَّه عليه و على آبائه اجمعين - و از ادعيهء « صحيفهء كاملهء سجّاديّه » است - على قائلها الصّلاة و التّحيّة - و آن اينست : الحمد للَّه الّذى خلق اللّيل و النّهار بقوّته ، و ميّز بينهما بقدرته ، و جعل لكلّ واحد منهما حدّا محدودا ، و امدا ممدودا ، يولج كلّ واحد منهما في صاحبه ، و يولج صاحبه فيه بتقدير منه للعباد ، فيما