من شايستهء آن نيستم كه به رحمت تو برسم ، اما رحمت تو شايسته است كه به من برسد و مرا فرا گيرد ، زيرا كه رحمت تو هر چيز را فراگرفته ، و من هم يكى از چيزهايم ، پس بايد رحمت تو مرا فرا گيرد اى مولاى من ] . بعد از آن بايد گفت در حالتى كه بگريد يا به گريه در آرد خود را : الهى انّ ذنوبى و كثرتها قد غبّرت وجهى عندك ، و حجبتنى عن استيهال رحمتك ، و باعدتنى عن استنجاز مغفرتك ، و لو لا تعلّقى بآلائك ، و تمسّكى بالرّجاء لما وعدت امثالى من المسرفين و اشباهى من الخاطئين بقولك : يا « عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ » « 1 » و حذّرت القانطين من رحمتك فقلت : وَ « مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ » « 2 » ثمّ ندبتنا برحمتك الى دعائك فقلت : « ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ » « 3 » » ؛ الهى لقد كان ذلّ الإياس « 4 » علىّ مشتملا ، و القنوط من رحمتك بى ملتحفا . [ خداوندا گناهان من و بسيارى آنها روى مرا در پيشگاه تو به غبار خود پوشانده ، و مرا از اهليت رحمتت در پوشانده ، و از طلب عملى شدن آمرزش تو دور ساخته است ، و اگر نبود كه به نعمتهاى تو آويخته‌ام ، و به اميدوارى به تو چنگ زده‌ام - به اين خاطر كه امثال من از اسرافكاران و اشباه من از خطاكاران را به اين فرمايش خود وعده فرموده‌اى : « اى بندگان من كه بر خود اسراف روا داشته‌ايد ، از رحمت خدا نااميد مشويد ، همانا خداوند تمام گناهان را مىآمرزد ، همانا كه او آمرزنده و مهربان است » و نااميدان از رحمت خود را حذر داده‌اى و فرموده‌اى : « و چه كسى از رحمت پروردگارش نااميد مىشود جز گمراهان ؟ » سپس از روى رحمت خود ما را به سوى دعاى خويش فرا خوانده و فرموده‌اى : « مرا بخوانيد تا دعاى شما را استجابت كنم ، همانا كسانى كه از عبادت من استكبار مىورزند به زودى با حالت خوارى و

--> ( 1 ) سورهء زمر : 39 - آيهء 53 . ( 2 ) سورهء حجر : 15 - آيهء 56 . ( 3 ) سورهء غافر : 40 - آيهء 60 . ( 4 ) « اليأس - خ ل » .