به حق ناطق امام جعفر صادق است - عليهما من الصّلوات أفضلها و من التّسليمات أكملها - كه آن حضرت فرموده‌اند كه : الدّعاء دبر المكتوبة افضل من الدّعاء دبر التّطوّع كفضل المكتوبة على التّطوّع . خلاصهء مضمون به صدق مقرون كلام امام عليه السّلام آنكه : « دعا خواندن در نماز يوميّهء واجبى افضل و اكمل است از دعا خواندن در عقب نماز سنّتى همچنان كه نماز واجبى افضلست از نماز سنّتى « 1 » » . و همچنين روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب « كافى » بسند حسن از امام الباطن و الظّاهر امام محمّد باقر عليه السّلام كه آن حضرت فرموده‌اند : الدّعاء بعد الفريضة افضل من الصّلاة تنفّلا . يعنى « دعا بعد از نماز فريضه خواندن افضل و بهتر است از نماز نافله گزاردن » . و درين باب روايت بىنهايت از ارباب عصمت و اصحاب هدايت - عليهم الصّلاة و السّلام - وارد است . مترجم گويد : « و همچنين از حضرت با رفعت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده كه آن سرور به لفظ درربار گوهرنثار فرموده‌اند كه : اذا فرغ العبد من الصّلاة و لم يشتغل بالدّعاء يقول اللَّه سبحانه و تعالى يا ملائكتى انظروا الى عبدى ادّى فرضى و لم يسأل منّى حاجة ، خذوا صلاته و اضربوا بها على وجهه . خلاصهء كلام معجز نظام سيّد انام - عليه و على آله الصّلاة و السّلام - آنكه : « هر گاه بنده از نماز فارغ شود و اشتغال به دعا ننمايد ، حق - جلّ و علا - خطاب به ملائكه كند كه : اى ملائكهء من نظر كنيد به سوى بندهء من كه اداى واجب من نموده و از من سؤال حاجتى نكرده ، بگيريد نماز او را و بزنيد بر روى او » . كنايه از آنكه آن نماز مقبول درگاه إله نمىافتد بلكه آن را بر روى صاحبش مىزنند كه بر وجه

--> ( 1 ) يعنى به همان اندازه كه نماز واجب بر نماز مستحب فضيلت و برترى دارد .