و حديث زراره نيز دلالت بر آن دارد چنانچه مختار شيخ - قدّس سرّه - است خالى از وجهى نيست - و اللَّه أعلم » . و بعد از آن بايد گفت دعائى را كه روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب « كافى » بسند صحيح از حضرت به حق ناطق امام جعفر صادق عليه السّلام كه : اللّهمّ لك ركعت ، و لك اسلمت ، و بك آمنت ، و عليك توكّلت ، و انت ربّى ، خشع لك سمعى و بصرى و شعرى و بشرى و لحمى و دمى و مخّى و عصبى و عظامى و ما اقلّته قدماى غير مستنكف و لا مستكبر و لا مستحسر . [ خداوندا براى تو ركوع كردم ، و تسليم تو شدم ، و به تو ايمان آوردم ، و بر تو توكل نمودم ، و تو پروردگار منى . گوش و چشم و مو و پوست و گوشت و خون و مغز و پى و استخوانهاى من و هر آنچه كه قدمهايم به روى خود برداشته ( تمامى اعضا و جوارح من ) براى تو خاشع و فروتن است ، در حالى كه نه عار دارد ، و نه متكبر است و نه خسته و ملول‌شونده ] . و بعد از آن بگوئى : سبحان ربّى العظيم و بحمده . [ منزه مىدانم پروردگار بزرگ خود را منزه داشتنى شايسته در حالى كه در اين تنزيه از حمد او كمك مىجويم ] . و بايد كه اين تسبيح را هفت بار يا پنج بار يا سه بار بگوئى . و بعد از آن راست بايست چنان كه همهء اندام تو بر قرار ايستد ، و بگوى : سمع اللَّه لمن حمده . [ خداوندا اجابت كند آن كس را كه او را ستايش نمود ] . و بعد از آن همچنان كه ايستاده‌اى تكبير بايد گفت ، و بعد از آن از روى خضوع و خشوع تمام براى سجود سرازير رو . مترجم گويد : « ببايد دانست كه مراد به خشوع ، فروتنى نمودن و خوار