الصّلاة فيه نباشد زيرا كه بندهاى آن معاونت در ستر عورت مىكند . و چون محل بحث است لهذا مشروط به طهارت است - و اللَّه أعلم » . [ اذان و فصول آن ] « 1 » پس از آن متوجّه قبله اذان بگوى بدرستى كه اذان نماز صبح از واجبات است تا آنكه سيّد مرتضى علم الهدى - رضى اللَّه عنه - حكم به وجوب آن كرده است بر مردان نه بر زنان ، و ابن ابى عقيل نيز درين مسأله با سيّد موافقت نموده و زيادهء مبالغه بر آن كرده گفته است كه : ترك آن از روى عمد مبطل نماز است . و صورت آن اينست : اللَّه اكبر چهار مرتبه ، و هر يك از شهادتين « 2 » و حىّ على الصّلاة ، و حىّ على الفلاح ، و حىّ على خير العمل ، و اللَّه اكبر ، و لا إله الّا اللَّه دو مرتبه . و بايد كه در حالت اذان گفتن ايستاده و رو به قبله باشى ، و به آواز بلند از روى تأنّى بگوئى ، و هر دو انگشت شهادت را در هر دو گوش خود كنى و در آخر هر فصلى از فصول هيجده‌گانه وقوف كنى ، يعنى سكوت قليلى نمائى ، و به جانب چپ و راست ملتفت نشوى ، و در اثناى آن سخن نكنى ، و چون نام مبارك حضرت رسالت پناهى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مذكور شود بر آن حضرت صلوات فرستى ، چه روايت كرده است رئيس - المحدّثين در كتاب « من لا يحضره الفقيه » بسند صحيح از حضرت امام الباطن و الظّاهر امام محمّد باقر عليه السّلام كه آن حضرت فرموده‌اند : صلّ على النّبىّ صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كلّما ذكرته او ذكره ذاكر عندك في اذان و غيره . يعنى : « صلوات فرست بر حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم هر گاه كه نام نامى آن حضرت را خود برى يا از كسى بشنوى ، در هر حالتى كه باشى خواه در اذان باشى و خواه در

--> ( 1 ) بهنگام آمادگى براى نماز پيش از گفتن اذان دعائى وارد است كه مرحوم شيخ طوسى در « تهذيب » از امام صادق ( ع ) آورده است ، و مرحوم مصنف - قدّس سرّه - ذكر نفرموده ، و آن دعا در حاشيهء نسخهء عربى كتاب مذكور است . ( 2 ) يعنى اشهد ان لا إله الا اللَّه ، و اشهد ان محمّدا رسول اللَّه ( ص ) .