ثلاثه به اتّفاق جزء وضو نيستند هر چند سنّت است بفعل در آوردن آنها در وضو پس چون نيّت را مقارن آنها توان داشت ؟ و الاحتياط معه - رحمه اللَّه - . و بر اين تقدير ، احتياط آنست كه نيّت را چنانچه مشهور است و در اكثر كتب فقه ، مذكور ، مقارن شستن رو دارند . پس چون آب را بر روى خود ريختى سزاوار آنست كه دست را بر آن برانى تا آب به همه جاى آن جارى گردد تا تأسّى به آنچه نقل شده است از اصحاب عصمت - سلام اللَّه عليهم - در حال بيان وضوء بيانى ، كرده باشى « 1 » و هم از عهدهء خلافى كه بعضى از علما كرده‌اند و امرار يد را واجب دانسته‌اند بر آمده باشى . مترجم گويد : « ببايد دانست كه مشهور ميان علماى اماميّه - أنار اللَّه براهينهم الجليّة - آنست كه اگر متوضّى بعد از نيّت روى خود را بر آب زند بر وجهى كه ابتداى رسيدن روى به آب از جانب اعلى باشد بىآنكه به دست آب بر روى ريزد يا دست بر روى رساند كافى است ، و امرار يد يعنى راندن دست بر رو در حال شستن روى واجب نيست . و بعضى از علماى زيديّه امرار يد را در غسل وجه واجب دانسته‌اند ، و از علماى اماميّه ابن جنيد و اتباع او با ايشان در اين مسأله موافقت كرده‌اند ، و موافق مدّعاى خود دليل چندى ذكر كرده‌اند كه اين مقام گنجايش ايراد آن ندارد ، و در « ترجمهء قطبشاهى » كه تحفهء افكار ارباب بصيرت و روضهء ازهار اصحاب شريعت است بما لا مزيد فوقه مذكور است رجوع به آنجا بايد نمود - و اللَّه الموفّق » . و واجب نيست بر تو رعايت كردن تقديم شستن هر جزئى از اجزاى بالائى رو نسبت به جزء شيبى آن ، بلكه همان ابتدا به جزوى از حدّ اعلى كافيست ، و رعايت الأعلى فالأعلى در باقى اجزا مطلقا واجب نيست .

--> ( 1 ) مراد از وضوى بيانى اخبارى است كه در آنها امام ( ع ) خود در حضور راوى وضو ساخته و بدين صورت افعال وضو را به وى آموخته است .