و بقدرتك على خلقك ، ان تفعل بى كذا و كذا . [ خداوندا به تو پناه مىبرم از زدوده شدن نعمتت ، و از برگشتن عافيت ، و از بناگه وارد شدن عقوبتت ، و از دريافتن شقاوت و بدبختى ، و از شر آنچه كه در شب و روز ( به سوى ما ) پيشى گرفته است . خداوندا از تو در خواست مىكنم به غلبهء پادشاهيت ، و به شدت نيرويت ، و به بزرگى سلطنتت ، و به توانائى تو بر آفريدگانت ، كه برايم چنين و چنان كنى ] . و ايضا از جمله چيزهائى كه در سر وقت طلوع فجر ثانى بايد گفت آن چيزى است كه روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب « كافى » بسند صحيح از امام الباطن و الظّاهر امام محمّد باقر عليه السّلام كه آن حضرت فرموده‌اند كه : « روزى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بر مردى گذشتند كه درخت چندى در محوّطه‌اى از مال خود مىنشانيد ، پس آن حضرت نزد آن مرد توقّف نموده به لفظ درربار گوهر نثار فرمودند : الا ادلّك على غرس أثبت اصلا و اسرع ايناعا و اطيب ثمرا و ابقى ؟ يعنى « مىخواهى كه راهنما شوم ترا به درختانى كه اصل آنها ثابت‌تر ، و روييدن آنها سريعتر ، و ميوه‌هاى آنها خوشبوتر ، و بقاى آنها بيشتر باشد از درختانى كه تو الحال مىنشانى ؟ گفت : بلى اى رسول خداى مىخواهم كه دلالت كنى مرا بدان درختان . پس آن حضرت فرمودند : هر گاه كه داخل صباح و مسا شوى بگوى : سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الّا اللَّه و اللَّه أكبر [ پاك و منزه مىدانم خدا را ، و سپاس از آن خداست ، و معبودى جز اللَّه نيست ، و خداوند بزرگتر است ( از اينكه به وصف در آيد ) ] . پس هر گاه كه گفته باشى اين تسبيحات عظيم البركات را ، بوده باشد مكافات آن مر ترا به هر تسبيحى ازين تسبيحات اربعه ده درخت در بهشت عنبر سرشت از انواع ميوه‌ها » . و اين كنايه است از آنكه گفتن اين تسبيحات در آن نشأه ، درختان بهشت خواهند شد ، و اين تسبيحات از باقيات صالحات است .