و خداوند سبحان از ايّوب پيغمبر عليه السّلام حكايت فرموده است : وَ أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ( انبياء : 83 ) . و حضرت خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را وصف فرموده است كه : وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ ( قلم : 5 ) و با اين وصف احدى را عديل او نمىيابى . و - ديگر اقتضاى ادب مع اللَّه عدم اعتداى در دعاء است كه إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ ( اعراف : 56 ) . و في المجمع « عن أبى مجلز : قيل : هو أن يطلب منازل الأنبياء فيجاوز الحدّ في الدعاء » . تبصره : در اين مقام ارشاد به مطلبى ضرورى است و آن اينكه مظاهر ولايت مطلقه و وسائط فيوضات الهيّه انسانها را به نداى تعالوا به سوى خود كه در قلّهء شامخ معرفت قرار گرفته‌اند دعوت كرده‌اند يعنى ما را ببينيد و به سوى ما بالا بياييد ، و دعوت آن ارواح طاهره و افواه عاطره ، حاشا كه به سخريّه و استهزاء و هزل و لغو باشد قالُوا أَ تَتَّخِذُنا هُزُواً قالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجاهِلِينَ ( بقره : 67 ) . پس اگر نيكبختى ندايشان را به حقيقت نه به مجاز لبّيك بگويد تواند كه به قدر همّت خود به مقاماتى منيع و درجاتى رفيع ارتقاء و اعتلاء نمايد و به قرب نوافل بلكه به قرب فرائض نايل آيد هر چند به فضل رتبت عبوديّت و نبوّت و رسالت و امامت تشريعى منادى دست نمىيابد . اين امر همان ولايت تكوينى است كه بايد در كنارهء سفرهء رحمت رحيميّه تحصيل كرد . ما اين مسائل را در رسائل « نهج الولاية » و « انسان كامل از ديدگاه نهج البلاغة » به ميان آورده‌ايم و با برهان عقلى و نقلى و اشارات لطيف عرفانى بحث كرده‌ايم . و در « دفتر دل » نيز ثبت شده است كه : تَعالَوْا را شنو از حق تعالى * ترا دعوت نموده سوى بالا چه بودى مر تعالى را تو لايق * تَعالَوْا آمدت از قول صادق چه مىخواهى در اين لاى و لجنها * چرا دورى از گلها و چمنها تويى آخر نگار همنشينش * بزرگى جانشين بىقرينش