و اگر [ بنا به فرض ] بپذيريم كه حديث عشره مبشره روايتى صحيح است كه همه بر آن اتفاق نظر دارند آنگاه امام على عليه السّلام هم يكى از بشارت داده شدگان به بهشت است و طلحه و زبير نيز از همين بشارت داده شدگانند . پس در واقعه جنگ جمل بايستى يكى از دو طرف جنگ بر حق باشد و ديگرى بر باطل ، و كشته شدگان جبهه حق شهيدانى باشند كه به بهشت مىروند و كشته شدگان جبهه باطل تيره روزانى كه به جهنم وارد مىشوند . و با عقل سازگار نيست كه بپذيريم هر دو طرف بر حق بودند و در راه حق خونهايشان ريخته شد . اين موضوع را بايد بر معيارهاى دين و عقل عرضه كنيم تا روشن شود كه كداميك پيرو حق و عدالت بودند ؟ اما اين مسئله نيازمند تفكر زيادى نيست و آيه ذيل مصداق روشنى براى آن است كه مىفرمايد : يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ « 1 » « روزى كه هر امتى را با امامشان محشور كنيم » . بنابراين كشته شدگان سپاه على عليه السّلام با او محشور مىشوند و رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم از ايشان استقبال خواهد كرد و كشته شدگان طرف مقابل مانند بنى ظبّه و امثال آنها ، جلودارشان طلحه و زبير خواهند بود . و خدا مىداند عاقبت آنها چه خواهد شد و در كدام گوشهء صحراى محشر سرگردان خواهند بود . اين روايت ابن مغازلى گفته ما را تأييد مىكند كه مىگويد : - به سند خودش از عبد اللّه بن انس و او از پدرش و از جدش كه - رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم فرمود : « چون روز قيامت فرا رسد و پل صراط بر كناره دوزخ نصب گردد كسى از آن عبور نمىكند مگر اين كه نامه ولايت على ابن ابى طالب را داشته باشد » . « 2 » بديهى است كه طلحه و زبير و امثال آنها اين نامه را پاره كردند و آن را انكار

--> ( 1 ) اسراء ، 71 . ( 2 ) مناقب ابن مغازلى ، 242 و العمده ، 369 .