زير نورهاى نعمت ، آتشهاى بلا و محنت است ، بسا كه گرفتاران بند بلا ، رهايى مىيابند و خفتگان بستر نعمت ، به رنج و هلاكت در مىافتند و ثنا نفرموده است خداى تعالى بنده‌اى از بندگان خود از عهد حضرت آدم - عليه السلام - تا زمان رسول خاتم - صلى الله عليه و آله و سلم - مگر ابتلاى آن بنده را كه اداى حق بندگى نموده است ، پس كرامات خداى تعالى در نظر حقيقت ، نهاياتى است كه بدايتهاى آنها ، بلاست و بدايتهايى است كه نهايتهاى آنها ، بلاست و آنكه از دام بلا رستگارى يابد ، چراغ اهل ايمان است و مونس مقربان و دليل پويندگان و جويندگان خداوند منان نيست چيزى در آن بنده كه شكايت از محنتى كند كه هزار گونه نعمتش فزون مىآيد و هزار گونه راحتش انباز مىشود و آن كه حق صبر و خويشتن دارى در بلا را نگذارد و پاداش شكر نعماء را محروم ماند و همچنين آن كه اداى شكر نعماء را ننمايد ، از قضاى صبر بر بلا به حرمان گذراند و آن كه دچار چنين غبن و زيانى آيد ، در درگاه خداى تعالى از شمار راندگان است » . و حضرت ايوب - على نبينا و عليه السلام - در دعاى خود مىگويد : « اللهم قد اتى على سبعون في الرخاء فامهلنى حتى يأتي علىّ سبعون في البلاء . » « 1 » : « خداوندا ! به درستى كه بر من هفتاد سال به نعمت و رفاه گذشت پس مهلت بخش مرا تا هفتاد سال به محنت و بلا بگذرد . » « 2 » و حضرت صادق - عليه السلام - فرموده است : « الصبر يظهر ما في بواطن العباد من النور و الصفاء ، و الجزع يظهر ما في بواطنهم من الظلمة و الوحشة ، و الصبر يدّعيه كلّ احد ، و لا يثبت عنده الا المخبتون ، و الجزع ينكره كلّ احد و هو أبين على المنافقين لان نزول المحنة و المصيبة يخبر عن الصادق و الكاذب . و تفسير الصبر ما يستمر مذاقه ، و ما كان عن اضطراب لا يسمّى صبرا ، و تفسير الجزع اضطراب القلب و تحزّن الشخص و تغيّر اللون و تغيير الحال و كل نازلة خلت اوائلها عن الاخبات و الانابة و التضرع الى الله

--> ( 1 ) مصباح الشريعه : 498 . ( 2 ) [ و از وهب است كه مىگويد : « البلاء للمؤمن كالشكال للدابة و العقال للابل » ( مصباح الشريعه : 497 ) « بلا و گرفتارى براى مؤمن همانند افسار براى حيوان و زانو بند براى شتر است . ] [ و حضرت أمير المؤمنين ( ع ) فرموده است « الصبر من الايمان كالرأس في الجسد و رأس الصبر البلاء وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ ] ( مصباح الشريعه : 497 ) . [ تناسب شكيبايى مؤمن با ايمان او ، همانند جايگاه سر از جسد مىباشد و آغاز صبر و شكيبايى با گرفتارى و بلاست كه اين را تنها آگاهان و عالمان درك مىكنند . ] ( اين قسمت در متن فارسى وجود نداشت و ما آن را از متن عربى اضافه نموديم ) .