رسول الله پسر او وفات يافته است . چون او را ملاقات نمود ، فرمود : آيا راضى نيستى كه در روز قيامت به هيچ درى از درهاى بهشت نروى جز اينكه فرزندت بيايد و در را براى تو بگشايد ؟ مردى به آن حضرت عرض كرد : يا رسول الله اين بهره و سعادت مخصوص اوست يا براى همهء ما است ؟ فرمود : بلكه براى همهء شماست . » بيهقى روايت كرده است كه چون پيغمبر خداى - صلى الله عليه و آله و سلم - مىنشسته ، اصحاب بر او حلقه مىشدند و در ميان ايشان مردى بود كه كودكى داشت و از پشت سر او مىآمد و او را پيش روى خود مىنشانيد تا اينكه كودك وفات نمود و مرد به علت غلبهء حزن و اندوه ، از حلقهء اصحاب باز ماند . پيغمبر خداى - صلى الله عليه و آله - او را در حضرت خويش نيافت و از حالش پرسيد . گفتند : طفلى كه داشت وفات نموده است و حزن و اسف ، او را از حضور مانع شده است . آن حضرت او را ملاقات نمود و از طفل او پرسش كرد . به هلاك فرزند خود خبر داد . آن حضرت فرمود : « يا فلان ايّما كان احبّ اليك : ان تمتع به عمرك او لا تأتي غدا بابا من ابواب الجنة الا وجدته قد سبقك اليه يفتحه لك قال يا نبى الله لا بل يسبقنى الى باب الجنة احبّ الىّ قال فذاك لك « 1 » فقام رجل من الانصار فقال يا نبى الله أ هذا لهذا خاصة ام من هلك له طفل من المسلمين كان له ذلك ؟ قال بل من هلك له طفل من المسلمين كان له ذلك . » « 2 » : « اى مرد ! كدام در نزد تو محبوب‌تر است : اينكه زمان عمر خود را به وجود فرزندت بهره‌مند باشى يا در محشر به درى از درهاى بهشت عبور ندهى جز اين كه فرزندت را بيابى كه بر تو پيشى گرفته و در را براى تو مىگشايد ؟ عرض كرد : يا رسول الله تمتّع در دنيا را با او براى خود نمىخواهم بلكه سبقت او را به افتتاح باب بهشت دوست‌تر مىدارم . فرمود : اين ثواب و پاداش براى تو خواهد بود . يكى از انصار بر پاى خواست و گفت : اى پيغمبر خداى ! آيا اين ثواب خاصهء اين مرد است يا هر يك از مسلمين كه طفلى از او هلاك شود اين پاداش را خواهد داشت ؟ آن حضرت فرمود : بلكه هر يك از مسلمانان كه مصيبت فرزندى بر او وارد آيد اين ثواب و اجر را دارد . » « حلقه » ( به سكون لام پس از فتح حاء ) هر چيزى كه دورى داشته باشد و ميانش خالى باشد . فتح لام در « موجز » حكايت شده و كم است . مترجم گويد كه اين بنده را حاضر الوقت » « حلقه » به فتح لام در ضمن بيت كه در مديحه حضرت خامس آل عبا - سلام الله

--> ( 1 ) سنن النسائى 4 : 118 ( 2 ) السنن الكبرى 4 : 59