ليذهب أسفك على ما هو نازل بك فكان قدر قد نزل عليك ، و السلام . » « 1 » : « به نام خداوند بخشندهء مهربان . از محمد پيغمبر خداى است به سوى معاذ . سلام بر تو باد ! به درستى كه من حمد مىكنم خداى را كه خدائى جز او نيست . اما پس از حمد الهى ، خداى تعالى اجر را بزرگ فرمايد و الهام صبر و خرسندى به تو نمايد ، و ما را و تو را توفيق شكرگزارى روى كند . به درستى كه جانهاى ما و اهل و فرزند و دوستان ، از مواهب و بخششهاى گواراى خداوند عزّ و جلّ است و همه عاريتهاى او هستند كه نزد ما وديعه نهاده است و تا زمانى معلوم ، تمتع و بهره از آنها مىبريم و در وقتى شمرده كه به پايان آيد ، مىميريم . پس از آن بر ما واجب نموده شكر را در موقع عطاى خود ، و صبر را هنگام ابتلاى ما به بلاى خود و پسرت از مواهب گواراى خداى تعالى و عاريتهاى امانت او براى تو بود كه خداوندت به آن بهره‌مند داشت و از وجود او در غبطه و سرور بودى و او را از تو گرفت در برابر اجر و پاداش بسيار و صلوات و رحمت و هدايت در حالى كه صبر آورى و ذخيره اجر نمائى . پس البته بر خود دو مصيبت بسيار مگمار و فراهم مدار كه اجرت هدر شود و مصيبت تو بىثمر گردد و بر آنچه از تو فوت شده و از دستت رفته است ، پشيمانى برى و حسرت و اندوه خورى . پس اگر بر مصيبت ، وارد شوى ، مىدانى كه مصيبت در برابر ثواب خداى ، ناچيز است و وفاى وعدهء الهى را براى خود آماده و معجّل مىيابى و بايد افسوس تو در آنچه بر تو وارد شده است ، زايل شود و قدر خدايى بود كه بر تو جارى گرديد ؛ و السلام » . و از حضرت ابى عبد الله جعفر بن محمد الصادق از پدر و الا تبار و از جد بزرگوارش - عليهم السلام - است كه فرمود : « لمّا توفّي رسول الله صلى الله عليه و آله جاء جبرئيل عليه السلام و النبى مسجّى و في البيت علىّ و فاطمة و الحسن و الحسين عليهم السلام ، فقال : السلام عليكم يا اهل بيت النبوة كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ « 2 » . الآية ، ألا ان في الله عز و جل عزاء في كل مصيبة و خلفا من كل هالك ، و دركا لما فات فباللَّه عز و جل فثقوا ، و ايّاه فارجوا ، فانّ المصاب من حرم الثواب ، هذا آخر وطئتى

--> ( 1 ) التعازى 12 ؛ منتخب كنز العمال 6 : 277 ؛ المستدرك على الصحيحين 3 : 273 . ( 2 ) آل عمران 185 .