جهت ، عدم قبول ، مسئول را سزاوار گرديده است باكى نيست . به درستى كه كمال مؤمن در اين است ( كه ) نفس خود را دشمن دارد و حقير و بىقدر شمارد تا آنجا كه اگر دعوتش را مستجاب شود و كرم مستطاب بيند ، گمان برد كه از كرامت او در نزد خداى و قربش در آن حضرت قدس است ، بلكه شايد از جهت بغض خداى عزّ و جل باشد كه از صورت او كراهت دارد و ملائكه از رائحه‌اش آزرده شده‌اند و از خداى تعالى درخواست سرعت اجابت براى او و راحت را براى خود نموده‌اند . همچنين شايد سبب تأخير اجابت محبت خداى در بارهء او باشد و ملائكه از صوت و مناجات او التذاذ حاصل مىنمايند و درخواست تأخير حاجت او را مىكنند ، چنان كه در اخبار وارد است . پس مؤمن هميشه بايد در ميان اميد و بيم باشد ؛ به اين هر دو است قوام اعمال و انزجار از معاصى و رغبت در طاعات . مترجم اين شعر را از مرحوم معتمد الدوله نشاط ، سخت مناسب يافته مىنگارد : گه به سوى كرمت گاه به خود مىنگرم * پاى تا سر همه امّيد و سرا پا همه بيم