باب سيّم رضا قال الله تعالى لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ . « 1 » رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ . « 2 » : « محزون نشويد بر آنچه از شما فوت كرد و خرّم نشويد و رعونت « 3 » ننماييد به آنچه شما را عطا فرمود . » و نيز « خوش بوده است خداى از ايشان به طاعت و خشنودند ايشان از خداى به ثواب و پاداش نيك » . بدان كه رضا ، ثمرهء محبت و دوستى است مر خدا را و كسى كه دوست مىدارد چيزى را كار و آثار او را نيز دوست مىدارد و محبت ، ثمرهء معرفت و شناسائى است و آنكه انسانى را دوست دارد از جهت اشتمالش بر صفت كمالى يا به صفت جمالى ، هر قدر بيشتر شناسايى حاصل نمايد ، بر دوستى او مىافزايد . پس كسى كه به چشم بصيرت و بينش جلال الهى و كمال نامتناهى او - كه از مقصود و گنجايش در اين رساله بيرونست - نظر نمايد ، او را دوست مىدارد وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ آن كسانى كه ايمان به خداى آورده‌اند ، دوستىشان سخت و محكم و استوارست و چون او را دوست داشت ، هر اثرى كه از او صادر شود ، مستحسن و مقتضى خشنودى و رضاى خويش مىشمارد ، و رضا ، ثمره‌اى از ثمرات محبت است ، بلكه هر كمالى منتهى به رضا مىشود و پس از آنكه رضا ، فرع شناسايى و محبت شد ، مستلزم تصور رحمتش ، اميد به او و مستوجب تصور هيبتش ، فروتنى و خشيت براى اوست و در اين حال ، با عدم وصول ، شوق افزايد و در صورت وصول ، انس فراز آيد ؛ با فزونى انس ، انبساط روى نمايد و با مطالعهء

--> ( 1 ) الحديد / 23 . ( 2 ) المائده / 119 ؛ التوبه / 100 ؛ المجادله / 22 ؛ البيّنه / 8 . ( 3 ) رعونت : خودخواهى ، خودآرايى ، كم عقلى .