« طبع دنيا و روزگار بر تيرگى بنا شده است در حالى كه تو از آن توقع صافى از كثافات و كدورتها دارى . » « و كسى كه روزگار را بر ضد طبعش تكليف كند ( يعنى آسايش و راحتى از او طلب كند ) مانند كسى است كه در آب تقاضاى شعله آتش كند . » « هر گاه آرزوى چيز محال و غير ممكن نمايى مانند اين است كه لب پرتگاه ساختمان بنا كنى . » يكى از عرفا گفته است : بر مصيبت ديده سزاوار است كه مصيبت را بر خودش سهل و آسان نمايد و از اين كه همه چيز در اين دنيا فانى مىگردد و مسيرها به پايان مىرسد غافل نباشد . در حقيقت دنيا خانه كسى است كه ( در آن جهان ) خانه ندارد و مال كسى است كه مال ندارد . جمع مىكند آن را كسى كه عقل ندارد ، و براى آن سعى كوشش مىكند ( يعنى حرص مىورزد ) كسى كه اعتماد و يقين ندارد ، و به جهت آن دشمنى مىكند كسى كه دانايى ندارد ، و بر آن حسد مىبرد كسى كه بصيرت ندارد ، كسى كه در دنيا صحت دارد رنجور ، كسى كه مريض است افسرده ، و فقير دنيا محزون و غنىاش مفتون است . بدان كه تو در اين دنيا براى غرض خاصى خلق شدى ( و بيهوده و بىغرض خلق نشدى ) زيرا خداوند متعال از عبث و بيهوده كارى منزه است و فرمود : وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ « 1 » .

--> ( 1 ) ذاريات : 56