سزاوار نيست كه به خاطر چيز نامعلوم و مظنون بلكه موهوم ، چيز معلوم و روشن را رها نمايى . در حالات بيشتر فرزندان مطالعه كن ! ببين جز افراد نادرى در بين آنها كسى را مىيابى كه براى پدر و مادرش نافع باشد ؟ ! ! و اگر تو ادعا كنى كه فرزند من يكى از آن افراد نادر خوب مىگرديد اين ادعا نهايت غفلت و نادانى تو را مىرساند زيرا امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : « فانّ النّاس بزمانهم اشبه منهم بآبائهم » « 1 » « شباهت مردم به زمان خويش بيشتر است از شباهت آنها به پدران خود . » علاوه بر اين آن فرد نادر صالحى كه در بين هزاران ناصالح يافت شده و تو نيز اراده كردى كه فرزندت مانند او بشود ممكن است ظاهرا فرد صالح و نافعى باشد ، چه خبر از باطن و فساد نيت و ظلم به نفس او دارى ؟ شايد اگر باطن او برايت كشف گردد كه مملو از معاصى و فضايح است هرگز آن را براى خودت و فرزندت نمىخواهى و آرزو مىكنى كه اگر فرزندت نيز مثل او باطنش خراب باشد هر چه زودتر خدا مرگش را بدهد كه مرگ براى او از اين زندگى معصيت بار بهتر است . آنچه كه گفته شد همه در بارهء اين بود كه تو بخواهى فرزند خويش را يكى از صالحان روزگار قرار دهى و از اين جهت از مرگ او متأثر باشى . پس چگونه است وقتى كه هيچ قصدى از ماندن فرزندت ندارى

--> ( 1 ) شرح ابى الحديد ، ج 19 ، ص 209