تو بگويد : اگر فرزندت را فدا كنى هم خودت و هم فرزندت از اين مهلكه نجات خواهيد يافت و گر نه خودت قطعا هلاك مىشوى و نمىدانى كه فرزندت هم هلاك مىشود يا سالم مىماند ؟ ! آيا در اين صورت شخص عاقل شك مىكند كه فديه‌اى كه باعث سلامت و نجات خود و فرزند از مهلكه مىشود عين مصلحت و فديه ندادن و تمرّد از امر آن پيغمبر ( كه باعث هلاكت خود و فرزند مىگردد ) عين مفسده است ؟ بلكه بسيارى از مردم سلامت خودشان را بر فرزندان مقدم داشته‌اند و براى حفظ جان خود ، فرزندان خويش را فدا نمودند در حالى كه يقين داشتند كه فرزندان به هلاكت مىرسند . اين قضيه در شرايط سخت و خطرناك و سالهاى قحطى اتفاق افتاده است . تمام آنچه گفته شد در مورد آتش و هلاكت دنيوى است كه درد و رنجش كوتاه و زودگذر است و چه بسا ممكن است بعد از تحمل رنج مختصر به آسايش و راحتى بهشت منتقل گردد . پس چه فكر مىكنى در مورد آن درد و رنجى كه تا ابد باقى است و سالهاى متمادى درنگ مىكند و يك روز آن مانند هزار سال است . خداوند در قرآن كريم مىفرمايد : يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ * وَ صاحِبَتِهِ وَ أَخِيهِ * وَ فَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ * وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ يُنْجِيهِ * كَلَّا إِنَّها لَظى * نَزَّاعَةً لِلشَّوى * تَدْعُوا مَنْ أَدْبَرَ وَ تَوَلَّى