يعنى : حمد و سپاس براى خدائى است كه مرا از خيلى چيزها ، كه در ديگران است عافيت بخشيد . حضرت عيسى پرسيد : آن ، چه بلايى است كه تو از آن عافيت يافته‌اى ؟ در جواب گفت : يا روح اللَّه ، من بهترم از آن اشخاصى كه سالمند ، ولى داراى معرفتى مانند من نيستند . حضرت عيسى به او گفت : راست گفتى . حضرت دست او را گرفت . به معجزهء حضرت عيسى ، اندامش سالم ، و به كلى آن مرض از او ، بر طرف ، و زيباترين مردم گرديد ، و جزء همنشينان مسيح شد . 4 - يكى از وارستگان گويد : من به هر مقامى از معنويات خواستم ، نائل شدم ، مگر مقام رضا ، كه بعد از سالها رياضت ، بويى از آن ، به مشام من رسيده است . اثرش اين است ، كه اگر خداى تعالى ، همهء خلق را ببهشت ببرد ، و مرا به جهنم ، از او راضى هستم . 5 - بعضى از عارفين را پرسيدند : كه آيا تو به نهايت مقام رضا ، نائل‌شده‌اى ؟ در جواب گفت : نهايت آن خير . اما به اين مقام از رضا ، نائل شده‌ام كه اگر خدا مرا جسر و پل جهنم قرار دهد ، و همهء خلائق از آن بگذرند ، و داخل بهشت شوند ، سپس همهء جهنم را بوسيلهء من پر كند . اين حكم را دوست دارم ، و به مقدر خود راضى هستم . 6 - در حالات عمران بن حصين نوشته‌اند : به مرض استسقا ( ورم ) گرفتار شده ، سى سال ، قدرت نشستن و بلند شدن را نداشت و تخت او را براى قضاى حاجت سوراخ كرده بودند . برادرش به اسم ( علاء ) به او وارد شد . وقتى او را ، به اين حال ديد ، گريه كرد عمران بن حصين به او گفت : گريه نكن ، آنچه را خدا دوست دارد ، من هم دوست دارم ، و مىخواهم . يعنى تسليم مشيت او هستم ، و به آن راضى مىباشم ، ولى براى تسكين دلت ، چيزى به تو بگويم ، تا در حال حيات هستم ، آن را ، به كسى افشا نكن ، ملائكه نزد من مىآيند ، و با من انس مىگيرند ، و به من سلام مىكنند ، و بدان كه اين بلا ، كه ، سبب اين نعمت شده است عقوبت نيست . 7 - در حالات بعضى ديگر از بزرگان نوشته‌اند : كه شصت سال مريض و بيمار بود . فرزندانش به او گفتند : دوست ندارى بميرى و از اين شدت نجات يا بى ؟ در جواب گفت : خير ، من بنده‌ام ، و اراده ، ارادهء مولاى من است . 8 - در حالات فتح موصلى نوشته‌اند : در حال شدت و فقر بود ، و در دعايش مىگفت : خدايا مرا به مرض و بيمارى مبتلا كردى ، فقر را نيز به من عنايت كردى ، اينها رفتار تست با پيامبرانت ، من چگونه مىتوانم شكر كنم ، كه مرا در رديف پيامبرانت قرار دادى .