خلقت خلقا احبّ الىّ من عبدى المؤمن و انّى انّما ابتليه لما هو خير له و اعافيه لما هو خير له و ازوى عنه لما هو خير له و انا اعلم بما يصلح عليه عبدى - فليصبر على بلائى و ليشكر نعمائى و ليرض بقضائى اكتبه في الصّدّيقين عندى اذا عمل برضائى و اطاع امرى . حضرت صادق ( عليه السّلام ) فرمود : از جمله چيزهايى كه خداى تعالى ، به موسى بن عمران ، وحى فرمود ، اين بود : اى موسى بن عمران ، هيچ مخلوقى نزد من محبوب‌تر از بندهء مؤمن نيست ، و من او را ، حتما امتحان مىكنم ( مبتلا مىكنم ) به چيزى كه خيرش در او است ، و نجات مىدهم ، در چيزى كه ، خيرش در آنست ، و از او منتشر مىكنم ، چيزى را كه خيرش در آنست . و من داناترم ، كه صلاح بنده‌ام در چيست ، پس بايد صبر كند بر بلاى من ، و شكر نعمتهاى مرا به جا آورد ، و راضى به قضاى من باشد . او را در صف صديقين مىنويسم ، و حساب مىكنم ، اگر براى رضاى من كار كند ، و اطاعت اوامرم نمايد . 16 - علامت مؤمن و قيل للصّادق ( عليه السّلام ) باىّ شىء يعلم المؤمن انّه مؤمن ؟ قال بالتّسليم للَّه و الرّضا فيما ورد عليه - من سرور او سخط . از حضرت صادق سؤال شد : مؤمن را به چه نشانه و علامت ، مىتوان شناخت كه مؤمن است ؟ حضرت فرمود : به وسيله تسليم بودن براى خدا ، و رضا بر آنچه به او مبتلا شود - وسيلهء خوشى يا ناخوشى . مراتب رضا مرحوم شهيد ، رضوان اللَّه عليه ، گويد : مرتبهء رضا بالاتر از صبر است . بلكه نسبت صبر ، به مقام رضا ، مانند نسبت معصيت است ، به طاعت و بندگى . زيرا محبت مقتضى است كه انسان از بلا لذت ببرد ، زيرا خود بلا يادآورى محبوب است ، و سبب انس و نزديكى است به خدا ، و صبر مقتضى كراهت از بلا ، و مشكل دانستن آنست . لذا صبر منافى انس است . از اين مقدمات نتيجه مىگيريم ، كه صبر و محبت با هم تنافى دارند ، و همچنين صبر ، تظاهر به استقامت است ، و در مذهب عشق و محبت ، اين بسيار ناپسنديده است . كما اينكه شاعر مىگويد : و يحسن اظهار التّجلّد للعدى * و يقبح الّا العجز عند الأحبّة