آيه را تلاوت فرمود : « الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ » تا آنجا كه مىفرمايد : « أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ » يعنى : درود خدا بر آنها است . حضرت فرمود اين درود يكى از سه خصلت است . بعد فرمود « وَ رَحْمَةٌ » اين هم دومى است . بعد فرمود : « أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ » فرمود : اين هم سوم ، يعنى درود و رحمت و هدايت به او داده مىشود ، در مقابل قرضى كه از او گرفته‌ام . در قرآن نيز مىفرمايد : « مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً » يعنى كسى كه به خدا قرض نيكويى بدهد - قرض دادن به خدا عبارت است از اداء حقوق و كمك به مستمندان و ساير امور خيريه . كه در اين روايات استفاده شده مشخص مىكنند كه صبر معنى واقعيش استقامت در مقابل سختىها و بلاها است و معنى صبر زير بار ذلت رفتن و تسليم زور نيست چنانچه در اين آيه شريفه مىفرمايد : « إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا » « 1 » . ( كه راجع به جنگ بدر است ) . يعنى بيست نفر مجاهد صبور با استقامت در مقابل دويست نفر پايمردى و پايدارى مىكنند - مترجم . بىتابى نمودن در مصيبت 1 - عن امير المؤمنين ( عليه السّلام ) الضّرب على الفخذ عند المصيبة يحبط الاجر و الصّبر عند الصدمة الاولى اعظم و عظم الاجر على قدر المصيبة و من استرجع بعد المصيبة جدّد اللَّه له اجرها كيوم اصيب بها . امير المؤمنين ( عليه السّلام ) فرمود : در مصيبتها دست بر ران كوبيدن ، اجر انسان را ضايع مىكند . و صبر در مصيبت ، اولى و بهتر است و بزرگى اجر به قدر بزرگى مصيبت است و كسى كه بعد از مصيبت بگويد : إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ . خداوند دوباره همان اجر را براى او تجديد مىكند . 2 - سئل رجل عن النّبى ( صلّى اللَّه عليه و آله ) ما يحبط الاجر في المصيبة فقال تصفيق الرّجل بيمينه على شماله و الصّبر عند الصّدمة اولى فمن رضى و له الرّضا و من سخط فعليه السّخط . مردى از پيغمبر اكرم ( صلّى اللَّه عليه و آله ) سؤال كرد : چه چيز در مصيبتها اجر را ضايع

--> ( 1 ) سورهء انفال ، آيهء 65