پس هر كس بخواهد كه خداوند روزى او را از جايى كه گمان ندارد برساند بايد به او توكل داشته باشد . و منقولست كه وحى رسيد به حضرت داود عليه السّلام : هر بنده‌اى كه به من توكل كند و چشم به غير من نداشته باشد تمام امور او را كفايت ميكنم و روزى او را به آسانى ميرسانم اگر چه تمامى اهل آسمان و زمين با او دشمن باشند و با او مكر و حيله كنند . و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام ميفرمايد : كسب و معاش شما زنهار كه شما را از عبادت خداوند باز دارد ( زيرا خدا ضامن روزى شما است ) و بايد به او توكل كنيد ، و توكل‌كننده كسى را گويند كه از كسى چيزى سؤال نميكند و ردّ احسان هم نمينمايد و چيزى را امساك و پس انداز نميكند از ترس اينكه مبادا روزى فقير شود . و سزاوار است براى كسى كه بخواهد طريق توكل را بپيمايد بايد در نزد خدا مانند ميّت در نزد غسال باشد كه بهر طرف بخواهد او را ميگرداند ( يعنى خود را در پيش قدرت خدا ميّت ببيند و جميع حركات و سكنات خود را از قدرت خدا بداند ) چنان كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ميفرمود : يكى از صفات مؤمن اينست كه راضى است به آنچه كه خداوند براى او پيش مىآورد خواه آسان باشد و خواه سخت و مشكل . و حقيقت توكل آنست كه آدمى فقط توجه و التفات و چشم به خدا داشته باشد . و از اين قسم است توكل حضرت ابراهيم عليه السّلام هنگامى كه وجود مقدسش را در منجنيق نهادند كه به آتش افكنند و جبرئيل به او گفت آيا حاجتى دارى ؟ گفت با تو : نه ، زيرا اعتماد به خدا داشت و اميد نجات