آن هم مخفى است ( كه نميداند بچه علت و سبب و چه موقع خواهد مرد ) و اعمال او بالتمام ثبت و ضبط ميگردد ، و بيشتر اوقات پيرو هواى نفس و بندهء شهوتش بوده ، و رنج و زحمت ميكشد و اموالى را جمع مينمايد كه فائده آن نصيب شوهر زن او ( بعد از مردنش ، و وارث ديگر ) مىشود ، و در تمام عمر در تعب و مرارت است حتى در اوقات لذت و خوشيش و گرفتار دشمنان است مانند نفس أماره و شيطان و طول أمل و عائله كه از او طلب معاش و مخارج روزانه مينمايند ، و برخورد مىكند بافرادى كه به او حسادت ميورزند ، و همسايگانى كه به او اذيت ميكنند ، و بستگانى كه او را از راه حق باز ميدارند و هر آن انتظار مردن او را مىبرند . و همهء اينها را سيد اوصياء عليه السّلام جمع فرموده در فرمايش خود چنان كه ميفرمايد : روزگار با سرعت ميگذرد و مردم سخت در غفلتند ، به خدا قسم رسوا نموده مرگ لذات و نعمتهاى دنيا را ، و باقى نگذارده براى عاقلان فرح و سرور را ، و نه براى مؤمنان صديق و دوست صميمى و نزديك است كه هر كه رضايت خداى را بخواهد ناچار شود كه از مردم فرار كند و عزلت و گوشه‌نشينى را اختيار نمايد . همچنان كه خداى تعالى ميفرمايد : فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ « 1 » فرار كنيد و بسوى خدا ( و لطف و رحمتش ) پناه ببريد ، كه اراده فرموده از اين فرار ، فرار از گناه و قطع رابطه با مردم و اعتماد به خدا داشتن در همه احوال ، و نزديك است كه بايد نشناخت مردم را و رفت و آمد با آنان ننمايند ( زيرا كسى كه بشناسد مردم را ميداند كه

--> ( 1 ) . 49 - الذاريات