و فرمود : حضرت سجّاد عليه السّلام اى پسر آدم از خير ( و خوبى و سعادت ) بيرون نخواهى رفت تا مادامى كه نفس خود را موعظه و پند و نصيحت ميكنى و خوف ( از خدا ) را شعار خود ميسازى و حزن و اندوه را دثار خود قرار بدهى « 1 » . اى پسر آدم : بدرستى كه تو خواهى مرد و بپاى حساب خواهى رفت پس آماده كن جواب را . و خطاب رسيد به حضرت موسى كه اى موسى : بترس از من در پنهانى تا تو را حفظ كنم از معاصى ، و ياد كن مرا در پنهانى و خلوتها تا تو را ياد كنم زمانى كه غافل ميشوى ، و خشم و غضب خود را نگاهدار از كسانى كه من تو را صاحب اختيار آنها كرده‌ام تا من نيز غضب خود را از تو نگاه دارم و فرمود : حضرت صادق عليه السّلام دنيا نزد من همانند مرداريست تا مضطرب و مجبور نشوم از آن نميخورم ، اى حفص « 2 » بدان كه خداى تعالى ميداند و مىبيند بندگانش چه ميكنند و بكجاها ميروند و ليكن صبر مينمايد زيرا در انتقام گرفتن كسى عجله مىكند كه بترسد قدرت

--> ( 1 ) . شعار ( بفتح و كسر شين ) عبارتست از لباس زيرين انسان و لباس زيرين هم نوعا پوشيده و از انظار مخفيست و آن حضرت از خوف تعبير بشعار فرموده است زيرا خوف در قلبست و نوعا ظاهر نميشود ، و دثار ( بكسر دال ) عبارتست از لباسى كه انسان روى لباسهاى خود ميپوشد و چون اين لباس ظاهر و آشكار است و غالب اوقات حزن و اندوه هم هويدا و آشكار است از اين جهت آن حضرت تعبير بدثار فرموده ، و از نظر علمى اين را استعاره ميگويند . ( 2 ) . حفص بن غياث نخعى از صحابه باقرين ( ع ) و بعضى او را أهل سنّت دانسته‌اند ولى اعتماد بروايت او كرده‌اند .