يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : دوستى با من دوستى با فقرا است زيرا آنها دوستان من ميباشند ، و بمجالس ايشان حاضر شو و ايشان را با خود دوست كن و طرح الفت و مودت بينداز ، و از ثروتمندان دورى كن و بمجالس ايشان داخل نشوى ( زيرا در اثر همنشينى با آنها به دنيا راغب و غافل از ياد من خواهى شد ) . يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : لباسهاى زينت و نرم مپوش و طعامهاى رنگارنگ را ميل مكن و خوابگاه خود را نرم و لطيف منما زيرا نفس آدمى جايگاه هر شرّ و رفيق هر بديست بنوعى كه تو او را بطاعت خدايت ميكشانى و او تو را به معصيت وامىدارد ، چون : بگناه راغب و مايل‌تر است تا اطاعت اوامر و نواهى خداى عز و جل ! و طغيان مىكند هر وقت سير شد ! و شكايت مىكند هر گاه گرسنه بماند ! و غضب مىكند هر گاه فقير شود ! و تكبر مىكند هر گاه ثروتمند شد ! و فراموش مىكند ( مرا ) زمانى كه ( بر قومى رئيس و ) بزرگ شد ! و غافل ميگردد ( از من ) هر وقت ايمن ( از بلا و حوادث ) شد ! و نفس انسانى همقرين شيطان است ، و شبيه است به شترمرغ كه ( مانند شتر در خوراك ) بسيار مىخورد و ليكن بار نميبرد ( نفس هم نعمت خدا را مىخورد و ليكن اطاعت او را نميكند ) و مانند دفلى « 1 » است كه رنگش زيبا و ليكن طعمش تلخ . يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله : دنيا و مردم دنيا خواه را دشمن بدار ، و دوستدار آخرت و مردم آن باش ، گفت : بار إلها مردم دنيا كيانند و نشانهء اهل آخرت چيست ؟ فرمود : دنيا خواه كسى است كه خواب و خوراك و خنده و خشمش زياد است ، و طالب دنيا هر چقدر ثروت داشته باشد باز از كمى

--> ( 1 ) . دفلى كذكرى ، گياهيست تلخ كه به فارسى خر زهره مينامند .