و اى چهل سالگان جديت و كوشش كنيد ( در تهيّه توشه آخرت زيرا فرصت شما كمست ) و اى پنجاه سالگان ديگر عذرى براى شما باقى نمانده ( كه معصيت كنيد و بگوئيد ندانسته كرديم ) و اى شصت سالگان از دنياى خود براى آخرت خود چه توشه‌اى فرستاده‌ايد ، و اى هفتاد سالگان شما همانند زراعتى هستيد كه وقت چيدن آن رسيده باشد ، و اى هشتاد سالگان ( فقط بايد ) اطاعت خدا كنيد در زمين ( زيرا ديگر معصيت از شما بسيار قبيح است ) و اى نود سالگان وقت رحلت شما فرا رسيده پس زاد و توشه تهيّه نمائيد ، و اى صد سالگان قيامت شما را فرا گرفته چرا متوجه جبران اعمال زشت خود نيستيد ؟ ! و سپس گويد : اگر نبودند ( در ميان شما مردم گناهكار ) پير مردان پشت خميده و جوانان ( با ايمان و ) خاشع و اطفال شيرخوار هر آينه عذاب بر شما فرود مىآمد فرود آمدنى سخت و نابودكننده . و فرموده است حضرت امير المؤمنين عليه السّلام : خداوند را فرشته‌ايست كه هر روز فرياد مىكند و مىگويد : بزائيد براى مردن ، و جمع كنيد براى فنا و نابود شدن ، و بسازيد براى خراب شدن . و فرموده ( على عليه السّلام ) : هر كس مصائب و اندوههاى كوچك را بزرگ بشمارد خداى تعالى او را ببلا و مصائب بزرگ مبتلا سازد ( زيرا بزرگ شمردن مصيبت كوچك دليل بر راضى نبودن به قضا و مقدرات الهى است ) . و فرموده است ( على عليه السّلام ) دوست ( در حقيقت ) دوست نميباشد مگر آنكه رعايت نمايد دوست خود را در سه وقت ، در رنج و گرفتارى او ( كه بجان و مال و قدم و زبان همراهى كند ) و در نبودن او ( از غيبت