هم طاعت و بندگى كند درست انجام ندهد ، و چون از خدا درخواست كند و حاجت بطلبد اصرار و كوشش فوق العاده زيادى دارد ، و اگر به او شهوت و آسايش و خوشى رو آورد نافرمانى كند و توبه را پشت سر اندازد ، و اگر به او اندوهى برسد از دستورهاى دين ( صبر و بردبارى و پناه بردن به خدا هنگام سختى ) دورى مىكند ! . براى مردم عبرت و پند گرفتن از ديگران را بيان مىكند و خود عبرت نميگيرد ، و در اندرز دادن ميكوشد و خود پند پذير نيست ، پس او بگفتار مينازد و به كارهاى خير دلالت و راهنمائى مينمايد ليكن اعمال خير خودش بغايت اندكست ، و براى دنياى فانى كوشش مىكند و ليكن براى آخرت سهل انگارى مينمايد . غنيمت و سود ( طاعت و بندگى خدا و أداى خمس و سهم مبارك امام و زكات ) بنظرش غرامت مىآيد و ضرر و زيانش ميداند ، و غرامت ( گرفتن بى جا از مردم ) و ضرر ( زدن به ديگران ) را غنيمت و سود ميپندارد ، از مرگ ترسان است و پيش از آنكه فرصت از دست برود ( باعمال صالحه ) نميشتابد ، و بزرگ ميشمارد معصيت ديگران را و حال آنكه خود بزرگتر از آن را مرتكب مىشود و طاعات ديگران را كوچك ميشمارد و حال آنكه طاعات خودش از ديگران بسيار كمتر است ! . و چنين كسى بمردم سخت‌گير است و به خود سهل انگار ، وقت و عمر خود را به بيهودگى صرف كردن با ثروتمندان بيشتر دوست دارد از ياد خدا كردن با فقرا . براى منفعت خود به ضرر ديگرى حكم مىكند ( اگر چه نادرست باشد ) و براى منفعت ديگران به ضرر خود حكم نميكند ( اگر چه