كه دلى را شاد و خرّم گرداند مگر آنكه خداوند عوض آن شادى و خرّمى برايش لطف و مهربانى ( خوشى معنوى كه بر اثر انجام كار نيك به شخص رو مىآورد ) بيافريند كه هر گاه اندوهى به او برسد آن مهربانى به سمت آن اندوه مانند آب در زمين سرازير و نشيب روان گردد تا مصيبت را از او دور سازد چنان كه شتر شخص غريب را دور مينمايند ( همانند ساربان كه شتر غريب را از گله شتران خود دور ميگرداند ) . و فرمود : رغبت و توجه كنيد بمكارم اخلاق و بشتابيد به آنچه كه براى شما منفعت و غنيمت است ، و بدانيد اى مردم ( ثروتمند ) بواسطه آنكه خداوند نعمت را بشما ارزانى فرموده ، مردم ( فقير ) بشما محتاجند ( پس حاجات آنها را بر آورده كنيد و بايشان انفاق نمائيد ) و سخىترين مردم كسى است كه عطا كند به آن كسانى كه به او اميد ندارند و هر كه يك گرفتارى مؤمنى را بر طرف كند ، خداوند هفتاد و دو گرفتارى دنيا و هفتاد و دو گرفتارى آخرت او را بر طرف نمايد ، و هر كه با كمال نيكوئى با مردم رفتار كند پروردگار به او نيكوئى فرمايد زيرا خداوند نيكوكاران را دوست ميدارد . و فرمود : هر كه يقين داشته باشد كه خداوند عوض به او مرحمت ميفرمايد به آنچه انفاق مىكند هيچ گاه دست خود را از انفاق كردن باز نميدارد . و مرويست كه دو ملك موكلند كه در هر صباحى ندا ميكنند و ميگويند : خدايا اموال هر بخيل را تلف كن ، و هر كه انفاق كند عوض بسيار به او كرامت كن . و فرمود : نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و آله هر كه اكرام كند مهمان را همانند