تعب آن و هر كه رغبت و ميل به دنيا كرد مملوّ مىشود قلبش از همّ و غم و بدنش برنج و سختى مبتلا خواهد شد . پس كسى كه زاهد باشد نظر به كسى جز به خدا ندارد و در اموراتش جز به خدا به كسى رجوع نخواهد كرد ، چنان كه خداوند حضرت ابراهيم عليه السّلام را بداشتن اين صفت مدح فرموده بقولش كه ميفرمايد : إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ « 1 » همانا ابراهيم بسيار حليم و رئوف بود و بسيار بدرگاه خدا دعا و تضرّع داشت ، كه فقط توجه به خدا داشت و به دنيا نظرى نداشت . و بنده بهر قدر يقين ( به حق و قدرت او ) داشته باشد اخلاص در عمل و تقوى و پرهيز از گناه دارد ، و بسبب يقين رفع معارضات وساوس نفسانيه مىشود ، زيرا بسبب حقيقت ايمان مىبيند هر چيزى را آشكارا و رفع شك و ريب و ترديد مىشود بسبب آن زيرا مشاهده مينمايد چيزهائى را كه از پيش چشم جاهلان پوشيده است . لذا است كه هر گاه كامل گرديد قلب بنده بحقيقت ايمان تمامى بلاها نزد او نعمت مىشود و راحتى دنيا را مصيبت مىبيند ، حتى لذّت ميبرد از بلا و وحشت دارد از عاقبت عافيت ( زيرا ميداند بسيارى بوده‌اند كه در كمال عافيت بودند ، و ليكن ناگهان بعاقبت وخيم گرفتار شدند )

--> ( 1 ) . 75 - هود