دهنده است . و مرويست كه خداوند وحى فرمود به حضرت داود عليه السّلام كه : اى داود حق شكر مرا بجاى آور ( به نحوى كه شايسته منست ) عرضكرد : چگونه شكر تو را كنم پروردگارا حق شكر تو ؟ و حال آنكه هيچ شكرى نيست كه به آن تو را شكر كنم مگر آنكه آن شكر نيز نعمت تو است . خطاب رسيد : حال مرا به حد أعلا شكر كردى زيرا دانستى كه اين هم از منست ، عرضكرد : آدم را بيد قدرت خود آفريدى و او را پدر همهء پيغمبران و اولياء خود قرار دادى و امر فرمودى بملائكه تا او را سجده نمودند ، چگونه شكر تو را كرد ؟ خطاب رسيد كه : دانست همهء اينها از من است ، و چون اعتراف كرد كه از من است ادا نمود حق شكر مرا . و سزاوار است بر بندگان كه در هنگام سختى شكر حق را بجاى آرند همچنان كه شكر ميكنند در حال نعمت و تندرستى . و مرويست كه خداى سبحان خطاب فرمود به حضرت داود عليه السّلام كه : اى داود خلق كردم بهشت را خشتى از طلا و خشتى از نقره و سقفهاى ( قصور ) آن را از زمرّد و گل آن را از ياقوت و خاكهاى آن را از مشك و سنگهاى آن را از درّ و لؤلؤ و ساكنين آن را حور العين . اى داود آيا ميدانى اينها براى كيست ؟ گفت نميدانم ، خطاب رسيد : براى آن كسانيست كه بلا ( ى دنيا ) را نعمت بدانند و لذت ( دنيا ) را مصيبت بشمارند ( چون در حال لذت از خدا غافل ميشوند ) . و شكى نيست كه بلاها چه از امراض باشد و چه غير آن موجب عوض و هم أجر و ثوابى در مقابل دارد كه بأضعاف مضاعف از ( نظر فائده