ابن فهد الحلي (مترجم: غفارى ساروى)
65
عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى)
63 - « يدخل الجنّة رجلان كانا يعملان عملا واحدا فيرى احدهما صاحبه فوقه فيقول : يا ربّ ، بما اعطيته و كان عملنا واحدا ؟ فيقول اللَّه تبارك و تعالى : سألنى و لم تسألنى ، ثمّ قال - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - : اسألوا و اجزلوا فانّه لا يتعاظمه شيء » . يعنى : « دو نفر كه هر دو يك گونه عمل انجام دادهاند وارد بهشت مىشوند ولى يكى ديگرى را برتر از خود مىبيند ، لذا مىگويد : پروردگارا ! من و او عملمان يكى بود ، اين مقام برتر او در برابر چيست ؟ خداى تبارك و تعالى مىفرمايد : او از من درخواست كرد ولى تو نخواستى . آنگاه حضرت فرمود : از خدا بخواهيد و زياد هم بخواهيد ، چون در برابر ذات اقدس احديت ، چيزى بزرگ نيست » . پانزدهم - و نيز در همان كتاب آمده است كه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - فرمود : 64 - « ليسألنّ اللَّه أو ليقضينّ عليكم ، انّ اللَّه عبادا يعملون فيعطيهم ، و آخرين يسألونه صادقين فيعطيهم ثمّ يجمعهم في الجنّة فيقول الّذين عملوا : ربّنا عملنا فاعطيتنا فبما اعطيت هؤلاء ؟ فيقول : هؤلاء عبادى اعطيتكم اجوركم و لم التكم من اعمالكم شيئا ، و سألنى هؤلاء فاعطيتهم ، و هو فضلى أوتيه من اشاء » . يعنى : « از خدا بخواهيد تا او حكم كند ، همانا خداوند متعال به يك سرى از بندگانش در مقابل اعمالشان بخشش دارد و به گروه ديگر در برابر درخواست صادقانهشان ، سپس هر دو گروه را در بهشت جمع مىكند ، گروه اول مىگويند : پروردگارا ! ما اهل عمل بوديم ، به ما عطا كردى اما اينها را به چه سبب ؟ مىفرمايد : اينان بندگان من هستند ، من اجر و پاداش شما را دادم و از آن چيزى كم نكردم ، اما اينان از من درخواست كردند و من هم از فضل و رحمت فوق العادهء خود به آنان دادم ( بلكه ) به هر كسى كه بخواهم ، مىدهم » .