ج - فردى به يكى از بزرگان كه از او سؤالى كرده بود ، گفت : « لا ، و اطال اللَّه بقاك » : نه ، خدا تو را باقى بدارد » . آن بزرگ گفت : جايگاهى زيباتر از اينجا براى « واو » نديدم . بنا بر اين ، همانطور كه گفتيم ، معناى حديث اول اين است كه دعاى غلط به همان صورت غلطش بالا نمىرود و ملائكه به همان شكل بدان شهادت نمىدهند و به همان صورت غلط جزاء داده نمىشود ، بلكه طبق مقصود و مراد گوينده به او پاداش مىدهند . شاهد ما روايتى است كه شيخ كلينى ( ره ) در كتاب شريف « كافى » از امام صادق - عليه السّلام - بيان كرده كه رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - فرمود : 23 - « إنّ الرّجل الاعجمىّ من امّتى ليقرأ القران بعجميّته فترفعه الملائكة على عربيّته » . يعنى : « فردى غير عرب از امت من اگر با همان زبان خودش قرآن بخواند ، ملائكه آن را به صورت عربى صحيح ، بالا مىبرند » . گذشته از اينها ، در ادعيهء معصومين - عليهم السّلام - الفاظى نظير : اسمها ، قسمها ، حاجتها ، و . . . وجود دارد كه ممكن است معانى آنها را ندانيم با اين وصف آنها را بر زبان جارى مىكنيم و حال آنكه كسى نگفته چنين دعائى مردود است . و چه بسا يك فرد عامى و بىسواد ، معناى كلمه‌اى را از يك اديبى كه تنها به تركيبات الفاظ توجه دارد بهتر بفهمد ، پس راهى باقى نمىماند جز اينكه بگوييم : ذات اقدس الهى مطابق قصد دعاكننده جزا مىدهد . دليل ما احاديثى است كه از رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - صادر شده كه فرمود : 24 - « الاعمال بالنّيّات » .