پنجم : اين آيهء كريمه دلالت دارد بر اينكه ذات اقدس الهى ، مكان ندارد ، چون اگر مكان مىداشت به هر مناجات‌كننده‌اى نزديك نبود ، ( يعنى اگر به فردى در شرق عالم نزديك بود ، مىبايست از فردى كه در غرب است دور بوده باشد ، چون خاصيت موجودات مكان دار اين است و حال آنكه او به هر دو نزديك است ، پس مكان ندارد ) . ششم - پروردگار متعال در اين آيه با جمله فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي امر به دعا كردن بندگان نموده است . هفتم - امام صادق - عليه السّلام - در تفسير جملهء وَ لْيُؤْمِنُوا بِي فرمود : 15 - « و ليتحقّقوا انّى قادر على اعطائهم » . يعنى : « بندگان من بدانند كه من قدرت بخشش درخواستهاى ايشان را دارم » . اين فرمان حق ، دو فايده دارد : فايده اوّل : به بندگان اعلام مىدارد كه او قادر است . فايده دوّم : بندگان را در رسيدن به حاجات و درخواستهايشان اميدوار مىكند ، چون انسان اگر بداند طرف معامله‌اش قدرت بر تسليم و تحويل آنچه بر عهده اوست را دارد ، در او ميل و رغبت ايجاد مىشود كه دست به آن معامله بزند ، همچنان كه اگر بداند طرف معامله‌اش اين قدرت را ندارد اقدام نخواهد كرد ، به همين خاطر مىبينيد كه مردم از معامله با افراد ورشكسته پرهيز مىكنند . هشتم : با ذكر جمله « يرشدون » گويا به بندگان بشارت مىدهد كه دعايتان اجابت شد ، چون « رشاد » به راه هدايتى گويند كه به مطلوب و مقصود مىرسد . در اين مورد امام صادق - عليه السّلام - مىفرمايد : 16 - « من تمنّى شيئا و هو للَّه رضا لم يخرج من الدّنيا حتّى يعطاه » . يعنى : « اگر كسى از خداوند متعال چيزى بخواهد كه مورد رضاى حق هم باشد ، تا از دنيا نرفته ، آن را دريافت مىكند » .