مختصرى از زندگينامهء مؤلّف نام و نسب نام شريفش « احمد بن محمد بن فهد اسدى حلّى » ، كنيه‌اش ابو العباس و لقبش جمال الدين يا جمال السالكين است . در سال 757 هجرى قمرى در شهر حلّهء عراق ديده به جهان گشود و در همانجا شروع به تحصيل و كسب مدارج علمى و عملى نمود « 1 » پس از كسب معارف و فضايل ، خود به صورت مرجعى براى علما درآمد و حوزهء تدريس را در مدرسه « زينبيهء حلّه » داير نمود و طلّاب از چشمه‌هاى علوم و انوار و فيوضات معرفتش ، بهره‌ها بردند . شيخ ما علاوه بر تدريس ، به كار تأليف نيز اشتغال داشت كه تاكنون 47 كتاب و رساله به نام ايشان در موضوعات مختلف مانند : فقه ، اخلاق ، كلام و تاريخ ، به ثبت رسيده است . در احوالاتش آورده‌اند كه حضرت على - عليه السلام - را در عالم خواب ديد ، درحالىكه دست سيّد مرتضى علم الهدى ( ره ) را گرفته ، در صحن مطهر نجف اشرف ، مشغول راه رفتن هستند و لباسى از ابريشم سبز بر تن دارند . ابن فهد ( ره ) جلو رفت و سلام كرد ، آنان جوابش را دادند . آنگاه سيد مرتضى ( ره ) رو به وى كرد و گفت : آفرين بر يارىكنندهء ما اهل بيت ، سپس از

--> ( 1 ) بعد از حملهء مغولها و سقوط بغداد ، « حلّه » به صورت مركز علمى درآمد كه از ثمراتش ، محقّق حلّى ، علّامه حلّى ، فرزند علّامه فخر المحقّقين ، شهيد اول ، ابن طاوس و . . . مىباشند .