خواندن بهتر است يا دعاى زياد ؟ فرمود : دعاى زياد بهتر است سپس آيه قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ را قرائت فرمود . پنجم : اين آيه دلالت دارد كه خداى تعالى مكان ندارد ، زيرا اگر مكان داشت نزديك همه مناجات‌كنندگان نبود . ششم : خداى تعالى امر به دعا فرمود در اين سخنش « فليستجيبوا لى » پس [ از من طلب اجابت كنيد ، يعنى ] مرا بخوانيد . هفتم : گفتار خداى تعالى وَ لْيُؤْمِنُوا بِي و ايمان به من آورند . امام صادق در معناى آن فرمود : يعنى بندگان به اين مطلب برسند كه من قدرت بر اعطاى درخواست ايشان را دارم پس امر كرد كه ايشان اعتقاد به قدرت بر اجابت حق تعالى پيدا كنند . ( 4 ) اين كلام دو فايده دارد : ايشان را آگاه كرد كه صفت قدرت در او موجود است و اميدوارشان كرد كه ايشان به خواسته‌هاى دلخواه مىرسند و به مرادهاى خود دست پيدا مىكنند و به خواهش خود نايل مىگردند ، زيرا وقتى انسان طرف معامله و قرار داد خود را تواناى بر دفع عوض دانست ، همان ، انگيزهء براى معامله با او مىگردد ، و رغبت در معاوضهء با او پيدا مىكند ، چنان كه اگر بداند كه او عاجز از پرداخت عوض است ديگر انگيزه و رغبت معامله با او پيدا نمىكند و لذا مردم از معاملهء با مفلس اجتناب مىكنند . هشتم : خداى تعالى ايشان را به رشاد بشارت داده است ، رشاد يعنى راه هدايتى كه انسان را به مطلوب مىرساند ، انگار ايشان را به اجابت دعا بشارت داد . و همانند آن ، گفتار امام صادق ، جعفر بن محمد - عليهما السلام است كه فرمود : هر كس آرزوى چيزى را كند ، كه خداى تعالى بدان راضى است ، نمىميرد مگر آنكه آن چيز به او عطا نشود . حضرت فرمود : وقتى دعا كردى پندار كه مطلوب توبه در خانه است ( 5 ) و همين حديث نيز از پيامبر ( ص ) روايت شده است . ( چرا دعاى ما به اجابت نمىرسد ) اشكال : بسيارى از مردم خداى را مىخوانند ، ولى خداى اجابت نمىكند . پس معناى آيه چه مىشود كه فرمود : « أجيب دعوة الدّاع اذا دعان » ؟ پاسخ : علت اينكه خداى تعالى دعاى ايشان را اجابت نمىكند ، اين است كه : ايشان شرايط