فصل سيزدهم : در امر به معروف و نهى از منكر ( 1 ) خداوند متعال بر امّت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله نعمت داد و آنها را گرامى داشت زيرا آنها را امركنندهء به معروف و نهىكنندهء از منكر قرار داد ، و آنها را در كتابش توصيف نموده و بر آنان درود فرستاده . سپس در سوره آل عمران فرموده : ( شما بهترين امتى هستيد كه براى اصلاح مردم قيام نمود ، تا مردم را به نيكوكارى وادار و از كارهاى بد باز دارند و ايمان به خدا آورند ) . و امر به معروف و نهى از منكر را با ايمان به خدا همراه ساخت ( اينها نگهبانان حدود الهى هستند و مؤمنان را به ثواب و سعادت بشارت ده ) . و گروهى را مذمّت و سرزنش كرد و از آنها عيب گرفت و عملشان را زشت شمرد و آنها را وعده به شديدترين عذابها داد ، چون آنها امر به معروف و نهى از منكر را ترك نمودند و رويارويى با ظالم را ترك كردند در سورهء مائده فرمود : ( كافران بنى اسرائيل به زبان داود و عيسى و مريم از آن لعنت كرده شدند كه نافرمانى خدا نمودند و از حكم حق سركشى كردند ، آنها هيچ گاه از كار زشت خود دست بر نداشتند ، چقدر زشت است كارى كه آنها مىكنند ) . و در همين سوره فرمود : ( بسيارى از آنها را بنگرى كه در گناه و ستمكارى خود و خوردن حرام مىشتابند ، بسيار كار زشتى را پيشه خود ساخته‌اند ، اگر علماء و روحانيون آنها را از گفتار زشت و خوردن حرام باز ندارند اينها كارى بسيار زشت مىكنند ) خداوند متعال بين كسى كه بدون واسطه گناهى را مرتكب شود و كسى كه نهى از آن گناهان را ترك كند ، در زشت شمردن عملشان ، و وعدهء عذاب بر آنها يكسان شمرده . سپس ما را به كار نيك امر فرمود ، و از كارهاى زشت نهى فرمود و بر آن وعدهء ثواب بزرگ داده ، و بر ترك آن ما را از عذاب دردناكش ترسانده . سپس خداوند متعال در سوره آل عمران فرمود : ( بايد از شما امتى باشند كه مردم را به نيكى دعوت نموده و امر به معروف و نهى از منكر كند ، و اينان رستگارانند ) . و در سوره