فصل نهم : در انديشه و تفكر ( 1 ) ( 155 ) 1 - امام صادق عليه السّلام از پدر بزرگوارش نقل مىكند كه فرمود : عيسى بن مريم فرموده : خوشا به حال كسى كه سكوتش انديشه است ، و نگاهش عبرت ، و كلامش ذكر خدا است ، و بر گناهان خويش گريان است و مردم از دست و زبانش در امانند . ( 2 ) ( 156 ) 2 - حسن صيقل مىگويد : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم راجع به آنچه مردم روايت مىكنند كه : يك ساعت فكر كردن بهتر از يك شب عبادت كردن است ؟ فرمود : بلى ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : فكر كردن يك ساعت بهتر از عبادت يك شب است . گفتم : چگونه بايد فكر كرد ؟ فرمود : اگر به ويرانه‌اى گذر كند يا از كنار خانه‌اى گذشت فكر كند و بگويد : ساكنان تو كجايند ؟ سازندگان تو كجايند ؟ چرا سخن نمىگوئيد ؟ ( 3 ) ( 157 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : امير مؤمنان عليه السّلام در يكى از سخنانش فرمود : اى فرزند آدم ! همانا انديشيدن انسان را بسوى كار نيك و عمل به آن مىكشاند ، و پشيمانى بر كار بد انسان را وادار به ترك آن مىكند ، و آنچه نابودشدنى است - گرچه زياد هم باشد نزد عدّه‌اى - ضررى نمىزند به آنچه كه باقى مىماند و اگر چه كمياب باشد . ( 4 ) ( 158 ) 4 - امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : تمامى خير در سه خصلت جمع شده : نگاه كردن ، و سكوت ، و حرف زدن ، و هر نگاهى كه در آن عبرت گرفتن نباشد خطاست ، و هر سكوتى كه در آن فكر نباشد غفلت است ، و هر كلامى كه در آن ذكر نباشد لغو و بيهوده است .