فصل هفتم : در رضا و تسليم ( 1 ) ( 134 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : داناترين مردم به خدا ، راضى ترين آنان به قضا و قدر خداوند است . ( 2 ) ( 135 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : اصل طاعت و بندگى خدا شكيبائى و خشنود بودن از خداست در آنچه كه بنده از آن خوشش آيد يا بدش آيد ، و هيچ بنده‌اى در آنچه خوش دارد از خدا راضى نباشد ، مگر آنكه برايش بهترين باشد ، چه در آنچه دوست داشته باشد و چه در آنچه دوست نداشته باشد . ( 3 ) ( 136 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند براى مؤمن هر عملى را كه مقرر فرمود ، و مؤمن به آن راضى شد ، در آن پيش آمد خير او را قرار داد . ( 4 ) ( 137 ) 4 - امام باقر عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله روايت كند كه مىفرمود : خداوند جلّ ثناؤه مىفرمايد : قسم به عزّت و جلالم كه از بندگان ؛ آفريده‌اى را محبوبتر نزد خودم از بندهء مؤمنم نيافريدم و به همين دليل او را به نام خودم مؤمن ناميدم ، اگر آنچه ما بين مشرق و مغرب است به اختيار خود او را از آن محروم كنم ، يا از آنچه ميان مشرق و مغرب است به دلخواه خودم به او ببخشم ، بايد به قضاى من راضى شود ، و بر بلاى من صبر كند و شكرگزار نعمتهاى من باشد . اى محمد ! نام او را جزء صدّيقين نزد من بنويس . ( 5 ) ( 138 ) 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : امام حسن مجتبى عليه السّلام با عبد اللَّه بن جعفر رحمه اللَّه ملاقات نمود و به او فرمود : اى عبد اللَّه ! مؤمن چگونه مؤمن باشد در حالى كه از قسمت و مقدرش ناراضى است ، و مقام و منزلتش را خوار و كوچك مىشمارد ، با اينكه خدا بر او چنين حكمى را مقدّر كرده ، و هر كس در قلبش غير از خشنودى به قضاى خدا خطور نكند من ضمانت مىكنم كه دعايش مستجاب شود .