سنة ثمان و اربعين و خمسمائة ، و تابوت او را به مشهد رضوى على ساكنها التحية و السلام نقل كردند . در « نامه دانشوران » گويد : اسمش فضل است پسر على بن فضل و لقبش امين الدين وى در علم تفسير از أئمه و در فقه از مجتهدين و در حديث از ثقات معدود ميگردد و از مشاهير مائه ششم هجرى محسوب مىشود ، تصانيف او در فن شريف تفسير اشتهار كامل و اعتبار تمام دارد ، ترجمه حال اين بزرگوار را صاحب رياض العلماء كه از تلامذهء مجلسى دوم رضوان اللَّه عليهما بوده است از همه علماء رجال و تواريخ بهتر نوشته است . افندى پس از عنوان كردن نام وى گفته : الشيخ الشهير السعيد و الحبر الفقيه الفريد امين الدين ، ابو على ، الفضل بن الحسن بن الفضل الطبرسى المشهدى الفاضل العالم المفسر الفقيه المحدث الجليل الثقة الكامل النبيل ، صاحب كتاب تفسير مجمع البيان لعلوم - القرآن و جوامع الجامع و غيرهما ، اين بزرگوار و پسرش رضى الدين ابو نصر حسن بن فضل صاحب مكارم الاخلاق و پسر پسرش ابو الفضل على بن حسن صاحب مشكاة الانوار و ساير سلسله و خويشاوندانش همه از اكابر علماء بوده‌اند ، از وى جمعى از افاضل روايت حديث نموده و كسب علم فرموده‌اند ، از جمله است رضى الدين ابو نصر حسن ابن فضل علماء رجال در احوال طبرسى رضوان اللَّه عليه مينويسند كه از جمله روايات شيخ طبرسي صحيفة الرضا عليه السلام است ، و اين صحيفه مباركه قرب هفتصد بيت كتابت دارد فعلا در نزد نگارنده موجود است ، احاديث منطويه و اخبار مرويه آن اختصاص دارد به حضرت امام ابو الحسن على بن موسى عليهما السلام ، شيخ طبرسى آن را به سند خود كه متصل مىشود به حضرت مقدس رضوى روايت فرموده ، و اخذ روايت آن را در زمانى كه مجاور تربت شريف حضرت رضا عليه السلام بوده نموده ، سياقت روايت و اسامى روات آن بر وجهى كه در بدايت اين نسخه لطيفه ضبط شده چنين است : أخبرنا الشيخ الامام العالم الراشد ، امين الدين ، ثقة الاسلام ، امين الرؤساء ، ابو على الفضل بن حسن طبرسى اطال اللَّه بقاه في يوم الخميس غرة شهر اللَّه الأصم رجب سنة تسع