باب ( 17 ) دوستى برادران 1 - ابو عبد اللَّه ( ع ) فرمود : گاهى دوستى براى خدا و پيغمبر است و گاهى براى دنيا دوستى كه در راه خدا و پيغمبر باشد پاداش آن با خداست و اگر براى دنيا باشد چيزى نيست . 2 - ابو جعفر فرمود : هر گاه مرد براى خدا كسى را دوست بدارد خداوند به اين دوستى او پاداش ميدهد اگر چه آن دوست در علم خدا از دوزخيان باشد و هر گاه براى خدا او را دشمن بدارد خداوند به همين دشمنى او پاداش ميدهد اگر چه آن دشمن پيش خدا از بهشتيان باشد . 3 - نيز فرمود : هر گاه ميخواهى بدانى كه در تو خيرى هست بدل خويش بنگر اگر فرمانبران خدا را دوست و نافرمانان خدا را دشمن مىدارد پس در تو خيرى هست و خدا هم تو را دوست ميدارد و اگر پيروان خدا را دشمن است و نافرمانان را دوست پس در تو خيرى نيست و خدا با تو دشمن است و مرد با آن كسى است كه دوست ميدارد . 4 - ابو عبد اللَّه ( ع ) فرمود : دوست داشتن نيكان نيكان را براى نيكان ثواب است و دشمن داشتن بدان نيكان را فضيلت نيكان است دوست داشتن بدان نيكان را زينت نيكان است و دشمن داشتن نيكان بدان را خوارى بدانست . 5 - ابو عبد اللَّه بحمران فرمود : اى حمران : خداى را ستونى است از زبرجد كه بالاى آن بعرش بسته پائين آن در زير زمين‌هاى هفتگانه مىباشد و بر آن هفتاد هزار كاخ ساخته شده و در هر كاخى هفتاد هزار خانه قرار دارد و در هر خانه هفتاد هزار حورى مىباشد كه آنها را خداوند براى كسانى كه دوستى و دشمنى آنها در راه او است آماده ساخته است .