وقتى پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ديد كه اهل مجلس ، راه را براى على عليه السّلام باز نمىكنند ، فرمود : اى مردم ، اينها ( على عليه السّلام و همسر و فرزندانش ) اهل بيت منند و شما در حالى كه من هنوز در ميانتان هستم ، اهل بيتم را سبك مىشماريد ! به خدا سوگند ، اگر من از بين شما رخت بربندم ( رحلت نمايم ) ، خداوند از شما پنهان نمىگردد [ و ناظر بر اعمال شماست ] . به راستى كه آسايش ، راحتى ، خشنودى ، بشارت ، محبّت و دوستى براى كسى است كه از على عليه السّلام پيروى كند و او را دوست بدارد و تسليم فرمان او و اوصياى بعد از او باشد . بر من [ واجب ] است كه آنها را شفاعت كنم ، زيرا ايشان ، پيروان منند و هر كس مرا پيروى نمايد ، از من است . اين موضوع ، همان گونه است كه در بارهء ابراهيم بوده ، زيرا من از ابراهيم هستم و ابراهيم از من است . دين من دين او و سنّت من ، سنّت او و فضل من فضل او است و من از او برترم و برترى من براى او ، باعث فضل و برترى است به مصداق قول خداوند كه مىفرمايد : « [ اينها ] فرزندانى هستند كه بعضى از نسل بعض ديگرند و خدا شنواى داناست » ( آل عمران - 34 ) . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم [ اين مطالب را زمانى بيان فرمود كه ] پاهاى مباركش متورم شده بود و در مشربهء امّ ابراهيم ، مردم به عيادت آن حضرت مىآمدند . حديث بيست و نهم ابو عبد اللَّه جدلى گفت : امير المؤمنين عليه السّلام به من فرمود :